ساخت .
( 2992 ) امَاتَ نَفسَهُ
: نفسش را ( با خوددارى از شهوت ) ميراند .
( 2993 ) الجَلِيل
: عظيم .
( 2993 ) دَقَّ
: كوچك شد ، مقصود لاغر شدن است .
( 2994 ) لَطُفَ غَلِيظُهُ
: خشونت اخلاقش به نرمى گراييد .
( 2995 ) تَدَافَعَتهُ الابوَابُ
: همواره از مرتبهاى به مرتبه بالاتر ارتقاء مىيابد و از بابى به باب ديگر منتقل مىشود
.
خطبهء 221 ص 212 ف
( 2996 ) الهَاكُم
: شما را ( از خدا ) بازداشت ، مشغول و سرگرم كرد .
( 2996 ) التكاثُر
: به استناد چيزهاى موهوم ، بر يكديگر فخر فروشى كردن .
( 2997 ) المَرَام
: طلب كردن ، مصدر در اينجا به معناى مفعول است يعنى مطلوب .
( 2998 ) الزَّور
: زائرين ، زيارت كنندگان .
( 2999 ) مَا اغفَلَ
: چه غفلت شديدى ! .
( 3000 ) استَخلَوا مِنهُم
: آنها را خالى يافتند .
( 3001 ) المُدَّكَر
: مصدر ميمى از « ادكّار » ، تذكر و يادآورى .
( 3002 ) تَنَاوَشُوهُم
: آنها را گرفتند .
( 3003 ) خَوَتَ
: متلاشى شد ، تهى ( از روح ) گرديد .
( 3004 ) احْجَى
: نزديكتر به عقل ، عاقلانهتر .
( 3005 ) العَشوَة
: كم سويى چشم .
( 3006 ) الخَاوِيَة
: منهدم شده ، ويران .
( 3007 ) الرُّبُوع
: مسكنها ، خانهها .
( 3008 ) الضُّلّال
: جمع « ضالّ » ، گم شدهها .
( 3009 ) هَام
: جمع « هامة » ، سرها .
( 3010 ) تَستَنبِتُونَ فِى اجسَادِهِم
: بر اجساد آنها نباتات را كشت مىكنيد .
( 3011 ) تَرتَعُونَ
: مىخوريد و لذت مىبريد .
( 3011 ) فِيمَا لَفَظُوا
: از آنچه باقى گذاردند .
( 3012 ) بَوَاك
: جمع « باكية » ، گريه كنندگان .
( 3013 ) نَوَائِح
: جمع « نائحة » ، زارى كنندگان .
( 3014 ) سَلَفُ غَايَتِكُم
: گذشتگانى كه به سر انجام شما ( مرگ ) دچار شدهاند .
( 3015 ) الْفُرَّاط
: جمع « فارط » ، گروهى كه براى تهيه و تعيين آبشخور جلوتر از همه حركت مىكنند .
( 3016 ) مَنَاهِل
: جمع « منهل » ، محل خوردن آب از نهر ، آبشخور .