نبودند .
( 2711 ) تَالّبَ عَلَيْهِ الاقْصَوْن
: بيگانگان عليه وى متحد و مصمم شدند .
( 2712 ) الاعِنَّة
: جمع « عنان » ، دوال لگام كه سوار بدست مىگيرد .
( 2713 ) اسْحَق
: دورترين .
( 2714 ) الزَّالّون
: خطاكاران .
( 2714 ) الْمُزِلّون
: خطا اندازان ، لغزانندگان .
( 2715 ) يَفْتَنُّونَ
: گوناگون ميشوند ، « افتنّ فى الحديث » ، گوناگون سخن گفت .
( 2716 ) يَعْمِدُونَكُمْ
: شما را در فشار و سختى قرار مىدهند .
( 2717 ) الْعِمَاد
: آنچه كه به آن تكيه كنند ، تكيه گاه .
( 2718 ) الْمِرْصَاد
: كمينگاه .
( 2719 ) يَرْصُدُونَكُمْ
: در كمين شما مىنشينند .
( 2720 ) دَوِيَّة
: مريض ، بيمار .
( 2721 ) الصِفَاح
: جمع « صفحة » ، مقصود چهرهء آنهاست .
( 2721 ) صِفَاحُهُمْ نَقِيَّة
: چهرهء آنها ( از علامت دشمنى ) پاك است ( ولى قلبهايشان مملو از آتش عداوت است ) .
( 2722 ) يَمْشُونَ الْخَفَاءَ
: در پنهان راه مىروند .
( 2723 ) يَدِبُّونَ
: مانند خزندگان ، آهسته حركت مىكنند ، مىخزند .
( 2723 ) الضّراءُ
: زيان جسمى ، بيمارى ، يعنى حركت آنها مانند مرضى است كه آهسته آهسته در جسم مىخيزد و پيش مىرود .
( 2724 ) الدَّاءُ الْعَيَاء
: درد علاج ناپذير .
( 2725 ) حَسَدَة
: جمع « حاسد » ، حسودان .
( 2725 ) حَسَدَةُ الرَّخَاءِ
: كسانى كه بر رفاه و آسايش ديگران حسد مىورزند .
( 2726 ) الصَرِيع
: به زمين افتاده .
( 2727 ) الشَجْو
: حزن ، يعنى هر زمانى كه بخواهند به صورت تصنعى اشك مىريزند .
( 2728 ) يَتَقَارَضُونَ
: به يكديگر قرض مىدهند ، يعنى هر كس ديگرى را مدح مىكند به اميد اينكه او نيز مدح وى را بگويد ، مثل اينكه هر كدام قرض خود را به ديگرى ادا ميكنند .
( 2729 ) الْحَفُوا
: اصرار و الحاح كردند .
( 2730 ) عَذَلُوا
: ملامت كردند .
( 2731 ) يُنْفِقُوا
: رواج مىدهند .