( 2634 ) المُنَّة
: قدرت .
( 2635 ) التَّمْحِيص
: ابتلاء و آزمايش .
( 2636 ) الْمُرَار
: نام درخت بسيار تلخى است كه در اينجا مقصود عصارهء آنست .
( 2637 ) الامْلَاء
: جمع « ملأ » ، جماعات ، گروهها .
( 2637 ) الْمُتَرَادِفَة
: پشت هم ، پشتيبان هم .
( 2638 ) ارْبَاباً
: رؤسا ، صاحبان .
( 2639 ) غَضَارَةُ النِّعْمَة
: وسعت و فراوانى نعمت .
( 2640 ) الاعْتِدَال
: در اينجا به معناى « تناسب » است .
( 2641 ) الاشْتِبَاه
: در اينجا به معناى « تشابه » است .
( 2642 ) يَحْتَازُوُنَهُمْ
: آنها را ( از زمينهاى سرسبز و . . . ) باز مىدارند ، بيرون مىرانند .
( 2643 ) الْمَهافِى
: محلهاى وزش باد .
( 2644 ) النَّكَد
: سختى و دشوارى .
( 2645 ) الدَّبَر
: زخم پشت حيوان .
( 2646 ) الْوَبَر
: موى شتر ، يعنى شغلشان ساربانى بود .
( 2647 ) لَا يَأوُونَ
: پناهى ندارند ، يعنى در ميان آنها كسى نبود كه دعوت به حق كند و اينان به او پناه ببرند .
( 2648 ) بَلَاءِ ازْلٍ
: بلاء شديد ، « الازل » ، شدت ، سختى .
( 2649 ) مَوْءُودَة
: زنده به گور شده .
( 2650 ) مَشْنُونَة
: از همه طرف ، همه جانبه .
( 2651 ) الْتَفّتِ الْمِلّةُ بِهِم
: شريعت اسلام موجب الفت و اتحاد آنها شد .
( 2652 ) الْعَوَائِد
: آنچه از خيرات و نعمتها كه عائد انسان مىشود .
( 2653 ) فَكِهِين
: خوشنود ، خرسند .
( 2654 ) تَرَبَّعَت
: برقرار شد ، ثابت شد .
( 2655 ) الْقَنَاة
: نيزه .
( 2656 ) صَفَاة
: سنگ صاف و سخت .
( 2657 ) ثَلَمْتُمْ
: پاره كرديد ، شكاف ايجاد كرديد .
( 2658 ) الْمُوَالاة
: محبت .
( 2659 ) النَّكْث
: نقض عهد .
( 2660 ) الْقَاسِطُون
: منحرفين از حق .
( 2661 ) الْمَارِقَة
: از دين خارج شدگان .
( 2662 ) دَوَّخْتُ
: آنها را ضعيف و خوار كردم .
( 2663 ) الرَّدْهَة
: گودالى در كوه كه در آن آب جمع مىشود .