الاسَاس
: جمع « اسّ » ، پايهها ، بنيانها .
( 2609 ) مُعْتَلَج
: مصدر ميمى از « اعتلاج » ، تلاطم ، بهم خوردن .
( 2609 ) لَنَفَى مُعْتَلَجَ الرَّيْبِ مِنَ النَّاسِ
: بىترديد تلاطم ريب و شك از ( سينههاى ) مردم زائل مىشد .
( 2610 ) فُتُحاً
: گشوده ، باز .
( 2611 ) تُسَاوِرُهُ
: روى آن مىپرد و آن را مىگيرد .
( 2612 ) مَا تُكْدِى
: از تأثير فرو نمىماند ، ناتوان نمىشود ، « اكدى الحافر » ، حفر كننده زمين به سنگ بر خورد كرد و نتوانست به حفر زمين ادامه دهد .
( 2613 ) لَا تُشْوِى
: اشتباه نمىكند ، « اشوى السّهم » ، تير به هدف نخورد .
( 2614 ) الطِّمْر
: لباس پوسيده و كهنه .
( 2615 ) الاطْرَاف
: دست و پا .
( 2616 ) عِتَاقُ الْوُجُوهِ
: جمع « عتيق » ، بهترين موضع صورت ( پيشانى ) .
( 2617 ) الْمُتُون
: پشتها .
( 2618 ) الْقَمْع
: قهر و غلبه ، سركوب كردن .
( 2619 ) النَوَاجِم
: جمع « ناجم » ، « نجم الشّىء » ، ظاهر و آشكار شد .
( 2620 ) الْقَدْع
: بازداشتن ، منع كردن .
( 2621 ) تَلِيطُ
: مىچسبد .
( 2622 ) الْمُتْرَف
: به ناز و نعمت پرورده ، صاحب نعمتى كه از هر لذت نامشروعى استفاده مىكند .
( 2623 ) آثارِ مَوَاقِعِ النِّعَمِ
: جمع « ميقعة » ، آثار زشتى كه از دلبستگى به نعمتها ناشى مىشود ، مثل خود برتر بينى و تكبر . « ميقعة الطّائر » ، محلى كه پرنده هميشه در آن فرود مىآيد و با آن انس و الفت دارد .
( 2624 ) يَعَاسِيب
: جمع « يعسوب » ، ملكه زنبوران و مجازا به رئيس قوم گفته مىشود .
( 2625 ) الاخْلَاقِ الرَّغِيبَة
: اخلاق پسنديده و خوب .
( 2626 ) الاحْلَام
: عقلها .
( 2627 ) الْجِوِار
: مجاورت ، همسايگى .
( 2628 ) الذِّمَام
: پيمان ، عهد .
( 2629 ) الْمَثُلَات
: كيفرها .
( 2630 ) تَفَاوُت
: اختلاف و تباين .
( 2631 ) مُدَّتْ
: پهن شد ، كشيده شد .
( 2632 ) الْفِقْرَة
: ستون فقرات ، استخوان و مهره كمر .
( 2633 ) اوْهَن
: ضعيفتر .