فرهنگ نهج البلاغه ( فارسى ) — صفحة 135

مساهمون: صبح صالح

ص١٣٥

اعتماد بر آن .

( 2474 ) الْزَّمُوا الارْضَ

: بر جاى خود بايستيد ، كنايه از سكون است ، حضرت مردم را از اقدام عجولانه و كارى كه هنوز زمان و امكاناتش مهيا نگرديده نهى مىكند .

: بر كشيدن شمشيرش .

: منتشر ، پراكنده ، فاش و آشكار .

: جمع « توام » ، دو نوزادى كه همراه هم متولد مىشوند ، « دو قلو » اين لغت مجازا بمعنى كثير و پى در پى آمده است .

: نعمتها .

: در اينجا به معناى حكمت است .

: در فتنه‌ها و بلايا غوطه مىخورند ، « ضرب فى الماء » در آب شنا كرد ، « ضرب فى الارض » ، بسرعت رفت و دور شد .

: آب زياد و انبوه ، مقصود در اينجا انبوه فتنه‌ها و بلاهاست .

: جمع « زمام » ، افسارها .

: هلاكت .

: زنگار ، يعنى قفلهايى از زنگارها و آلودگيها بر قلبها و عقلهايشان زده شده بود .

: كسى كه نزد او وديعه گذاشته مىشود ، در اينجا مقصود خداست .

: بخشش كرد ، نيكى كرد .

: به گوش باشيد ، « اهطع البعير » شتر گردن كشيد و سر خود را بلند كرد .

: پافشارى و اصرار كنيد ، « الظاظ » ، يعنى الحاح و اصرار ورزيدن .

: سعى و كوشش .

: بشوئيد ، شستشو دهيد .

: مرگ .

: ( خود را ) ، بواسطهء آن حفظ كنيد .

: جمع « نازه » ، عفيف النفس ، كسانى كه از زشتيها دورى مىكنند .

: جمع « واله » ، مشتاق و دلباخته ، كسانى كه از فراق چيزى محزون رهند مگر آنكه به آن برسند .