( 2394 ) مَنَعَتْهَا مُنْذُ و . . . قَدْ و . . . لَوْ لَا
: كلمات « قد » و « منذ » و « لولا » چون دلالت بر زمان و احتياج دارند ، بنابر اين در مورد خداوند به كار نمىرود .
( 2395 ) تَفَاوَتَتْ ذَاتُهُ
: ذاتش ( به اختلاف اعراض ) تغيير مىكند .
( 2396 ) سُلْطَانُ الامْتِنَاع
: مقصود قدرت ازلى و بىنهايت خداوندست كه به موجب آن هر گونه تأثير و تغييرى در آن ذات ، محال و ممتنع است .
( 2397 ) الافُول
: پنهان شدن ، غايب شدن .
( 2398 ) مَوْلُوداً
: تولد يافته ، متولد شده .
( 2399 ) لَا يُوصَفُ بِشَىءٍ مِنَ الاجْزَاءِ
: در توصيف او گفته نمىشود كه صاحب اجزاء و اعضائيست .
( 2400 ) تُقِلّهُ
: او را بالا مىبرد .
( 2401 ) تَهْوِيهِ
: او را پائين مىآورد .
( 2402 ) وَالِج
: داخل ، درون .
( 2403 ) اللّهَوَات
: جمع « لهاة » ، زبان كوچك كه در انتهاى دهان قرار دارد .
( 2404 ) لَا يَتَحَفّظُ
: در حفظ كردن به تكلّف نمىافتد ، « تحفّظ » يعنى چيزى را با كوشش و تلاش حفظ كردن .
( 2405 ) الاوَد
: كجى .
( 2406 ) التَّهَافُت
: سقوط كردن ، تكه تكه فرو افتادن .
( 2407 ) الانْفِرَاج
: شكافتن .
( 2408 ) الاوتَاد
: جمع « وتد » ، ميخها ، مقصود در اينجا كوهها هستند .
( 2409 ) الاسْدَاد
: جمع « سدّ » ، مقصود كوهها هستند .
( 2410 ) خَدَّ
: شكافت .
( 2411 ) لَمْ يَهِن
: سست نشد .
( 2412 ) مُرَاح
: آغل ، طويله ، جايگاه شتر يا گاو يا گوسفند .
( 2413 ) السَّائِم
: حيوانى كه در بيابان مىچرد .
( 2414 ) الاسْنَاخ
: جمع « سنخ » ، در اينجا بمعنى انواع است .
( 2415 ) المُتَبَلِّدَة
: كند فهم ، كودن .
( 2416 ) الاكْيَاس
: جمع « كيّس » ، زيركان .
( 2417 ) الْخَاسِئَة
: ذليل و خوار .
( 2418 ) الْحَسيرَة
: خسته ، درمانده .
( 2419 ) لَمْ يَتَكاءَدْهُ
: بر او دشوار نيست .
( 2420 ) لَمْ يَؤُدْهُ
: بر او سنگين نيست .
( 2421 ) بَرَاهُ
: او را آفريد .
( 2422 ) النِّد
: مثل ، مانند ، همتا .