( 2292 ) حَسْبُهُمْ بِخُرُوجِهِم
: كافيست خارج شدنشان ، باء در « بخروجهم » ، زائده است .
( 2293 ) الارْتِكاس
: واژگون شدن ، سرنگون شدن .
( 2294 ) صَدِّهِمْ
: اعراضشان ، روى گرداندنشان .
( 2295 ) الْجِمَاح
: چموشى ، سركشى .
( 2296 ) التِّيه
: گمراهى
.
خطبهء 182 ص 181 ف
( 2297 ) الْمِدْرَعَة
: نوعى لباس پشمى .
( 2298 ) الثَفِنَة
: قسمتهايى از بدن شتر كه بخاطر كثرت تماس با زمين به هنگام نشستن ، پينه بسته و خشن و سفت شده است ، پيشانى آن حضرت نيز به جهت كثرت سجود به آن تشبيه شده است .
( 2299 ) النَوَامِى فَضْلِهِ
: فراوانى عطا و فضلش .
( 2300 ) الطَّوْل
: فضل .
( 2301 ) خَنَعَ
: تذلل و خضوع كرد .
( 2302 ) لَمْ يَتَعَاوَرْهُ
: « تعاور » يعنى چيزى را دست بدست گرداندن و آن را به نوبت گرفتن است . در اينجا مقصود اين است كه ذات خداوند دستخوش زياده و نقصان نمىشود .
( 2303 ) مُوَطَّدات
: اجرامى كه ( على رغم ثقلشان در مدار خود ) ثابتند ، پا بر جا و محكم .
( 2304 ) مُتَلَكِّئات
: توقف كنندگان ، درنگ كنندگان .
( 2305 ) ادْلِهْمَام
: شدت ، فزونى و ازدياد ، « ادلهمّ اللّيل » : سياهى شب زياد شد .
( 2306 ) السُجُفْ
: جمع « سجاف » ، پوششها ، پردهها .
( 2307 ) الْجَلَابِيب
: جمع « جلباب » ، لباس گشادى كه زنان روى لباسهاى خود مىپوشند .
( 2308 ) الْحَنَادِس
: جمع « حندس » ، شبهاى تاريك .
( 2309 ) شَاعَ
: پراكنده كرد .
( 2310 ) الْغَسَق
: ظلمت ، تاريكى اول شب .
( 2310 ) دَاجٍ
: تاريك ، ظلمانى .
( 2311 ) سَاجٍ
: ساكن ، آرام .
( 2312 ) الْمُتَطَاْطِئَات
: گوديها .
( 2313 ) الْيَفَاع
: تل ، زمين بلند و مرتفع .
( 2313 ) السُّفْع
: جمع « سفعاء » ، سياهى مايل به سرخى ، منظور در اينجا كوه است