كسى از پيغمبر ( ص ) خوش اخلاقتر نبود و هر يك از اصحاب يا اهل خانه حضرت را صدا مىكردند در جواب « لبيك » مىفرمود . از اين رو خداى عزّ و جلّ خطاب به او آيه فرستاد : « حقا كه تو بر خوى و خصائل با عظمتى هستى » .
وَ إِنْ يَكادُ الَّذِينَ كَفَرُوا . . .
( آيهء 51 - 52 ) . اين دو آيه وقتى نازل شد كه كافران تصميم گرفتند حضرت را نظر بزنند و چشم زخم برسانند . بدين منظور عدهاى از قريش به حضرت نگريسته گفتند : « مثل اين مرد و حجتهايش ديده نشده » ! و بنى اسد به شور چشمى مشهور بودند تا آنجا كه شتر فربه و گاو چاق را نظر مىزدند و با اطمينان به كنيزشان مىگفتند پول و پيمانه بردار و برو از اين گوشت بخر و بيار . ديرى نمىكشيد كه شتر چشم خورده مشرف به مرگ مىشد و صاحبش ناچار آن را نحر كرده گوشتش را مىفروخت .
كلبى گويد مرد بد چشمى بود كه براى نظر زدن دو سه روز چيزى نمىخورد ، سپس گوشهء خيمهاش را بلند مىكرد و اگر گلهاى مىگذشت و او مىگفت : « امروز شتر و بز و گوسفندى از اين بهتر چرانيده نشده » ديرى نمىگذشت كه چند تايى از آن حيوانات سقط مىشدند و مىمردند . كفار از اين مرد درخواستند كه پيغمبر ( ص ) را نظر بزند و همان آسيب را به حضرت برساند . خداى تعالى پيغمبرش را از چشم زخم مصون داشت و آيه آمد كه : « چيزى نمانده كافران هنگام استماع قرآن با چشمانشان ترا بلغزانند و بگويند جنزده است اما چنين نيست و قرآن پند و ياد كردى است جهانيان را » .
سورهء حاقه
وَ تَعِيَها أُذُنٌ واعِيَةٌ . . .
( آيهء 12 ) . ابو بكر تميمى با اسناد از بريده ( تميمى ) روايت مىكند كه از پيغمبر ( ص ) شنيدم خطاب به على مىگفت : خدا مرا فرموده است كه ترا به خود نزديك گردانم و دور نسازم و ترا بياموزانم و تو حفظ كنى ، و بر خدا است كه به تو ظرفيت عنايت كند . و آيه نازل شد « داستانهاى گذشتگان را ما براى شما وسيلهء پند و تذكر قرار داديم تا گوشهاى شنوا آن را فرا گيرند » .