( سورة تبت ) ( 1 )
اين سورت مكّى است و پنج آيت است و بيست كلمت است و هفتاد و نه حرف است . و روايت است از ابو امامه از ابىّ كعب كه رسول - عليه السلام - گفت [ 203 - ر ] : هر كه اين سورت بخواند ، اوميد ( 2 ) دارم كه خداى تعالى روز قيامت جمع نكند ميان او و بو لهب .
بِسْمِ اللَّه الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
تَبَّتْ يَدا أَبِي لَهَبٍ وَتَبَّ ‹ 1 › ما أَغْنى عَنْه مالُه وَما كَسَبَ ‹ 2 › سَيَصْلى ناراً ذاتَ لَهَبٍ ‹ 3 › وَامْرَأَتُه حَمَّالَةَ الْحَطَبِ ‹ 4 ›
فِي جِيدِها حَبْلٌ مِنْ مَسَدٍ ‹ 5 ›
زيانكار شد دستهاى ( 3 ) ابو لهب [ و هلاك باد ] ( 4 ) .
و او نيز غنا نكرد از او مالش و آنچه اندوخت .
ملازم شود با آتشى خداوند درفش ( 5 ) .
و زنش بردارندهء هيزم است .
در گردن او رسنى باشد از ليف .
هامش
( 1 ) . كا : سورة اللَّهب ، گا : سورة المسد .
( 2 ) . آج و ديگر نسخه بدلها : اميد .
( 3 ) . آج : هلاك باد دو دست .
( 4 ) . اساس : ندارد ، با توجّه به آج افزوده شد .
( 5 ) . آج : زبانه زننده .