كه از خداى بترسد ، خداى تعالى كار او بر او آسان كند .
* ( ذلِكَ أَمْرُ اللَّه أَنْزَلَه إِلَيْكُمْ ) * ، اين فرمان خداست كه فرو فرستاد به شما اين اشارت به حكم طلاق و رجعت و عدّت است . آنگه گفت [ 53 - ر ] : * ( وَمَنْ يَتَّقِ اللَّه يُكَفِّرْ عَنْه سَيِّئاتِه ) * ، هر كه از خداى بترسد خداى تعالى گناهان او مكفّر كند و او را مزد ( 1 ) بزرگوار دهد .
قوله : * ( أَسْكِنُوهُنَّ مِنْ حَيْثُ سَكَنْتُمْ مِنْ وُجْدِكُمْ ) * ، آنگه خداى تعالى گفت :
آن زنان مطلَّقات را كه به طلاق از خود جدا كرديد تا عدّت داشتن ( 2 ) آن جا بنشانيد كه شما بنشينيد ، و بيان كرديم كه : در طلاق رجعى نفقه و سكنى واجب باشد ( 3 ) بلا خلاف ( 4 ) ، و در طلاق به اين واجب نباشد - و اختلاف فقها در آن معنى برفت در اين سورت . * ( مِنْ وُجْدِكُمْ ) * ، سدّى گفت من ملككم ، از ملك شما و كسائى گفت :
« من » زيادت است في قوله : * ( مِنْ حَيْثُ سَكَنْتُمْ ) * ، أى حيث سكنتم ، و بعضى ديگر گفتند : * ( مِنْ وُجْدِكُمْ ) * ، از دست فراخى و توانگرى شما ، يعنى بحسب طاقتكم ، و روح عن يعقوب خواند ، « من وجدكم » به كسر « واو » . * ( وَلا تُضآرُّوهُنَّ ) * ، حق تعالى گفت : مضرّت مرسانيد به ايشان به قلَّت نفقت و تقصير در كسوت و نا ساختن ( 5 ) در مسكن تا كار بر ايشان تنگ شود تا جاى ( 6 ) رها كنند تا آن را علَّتى كنيد ( 7 ) در قطع نفقه ، و اين مضارّه مفاعله است از يك تن ، چنان كه : طارقت النّعل و عافاه اللَّه .
* ( وَإِنْ كُنَّ أُولاتِ حَمْلٍ فَأَنْفِقُوا عَلَيْهِنَّ حَتَّى يَضَعْنَ حَمْلَهُنَّ ) * ، گفت : اگر بار دارند نفقه كنيد بر ايشان تا بار بنهند . خلاف نيست در ميان فقها در آن كه نفقهء
هامش
( 1 ) . آد و ديگر نسخه بدلها : مزدى .
( 2 ) . آد ، گا : عدّت نگاه داشتن ، كا : عدّت بداشتن .
( 3 ) . آد و ديگر نسخه بدلها : سكنى لازم بود .
( 4 ) . آد و ديگر نسخه بدلها : بى خلاف .
( 5 ) . آد و ديگر نسخه بدلها : نا سازگارى .
( 6 ) . آد و ديگر نسخه بدلها : تنگ شود و جايگه .
( 7 ) . آد و ديگر نسخه بدلها : علَّت كنيد .