( 1 )
و چه منع كرد مردمان را كه ايمان آرند چون آمد به ايشان قرآن و آمرزش خواهند از خداى خود مگر نه آن كه آيد به ايشان سنّت پيشينگان ( 2 ) ، يا آيد به ايشان عذاب روباروى .
و نفرستاديم پيغامبران را الَّا مژده دهنده ( 3 ) و ترساننده ( 4 ) ، و جدل كنند آنان كه كافر شدند به ناحق تا به باطل كنند به آن حق را و گرفتند آيتهاى من و آنچه ترسانيدند ايشان را به آن سخريّت .
و كيست ظالمتر از آن كه او را ياد دهند آيات خدايش ، برگردد از آن و فراموش كند آنچه پيش داشته بود دستهاى او ، ما كرديم بر دلهاى ايشان پوششها از آن كه بدانند آن را و در گوشهاى ايشان گرانى ، و اگر بخوانى ايشان را با راه راست راه نيابند پس هرگز .
و خداى تو آمرزنده است و خداوند بخشايش اگر بگيرد ايشان را به آنچه اندوخته باشند ، تعجيل كند ايشان را عذاب ، بل ايشان را وعدهاى هست كه نيابند از خلاف آن پناهى ( 5 ) .
و آن شهرهاست كه ما هلاك كرديم آن را چون ظلم كردند و كرديم هلاك ايشان را وعدهاى .
قوله تعالى : * ( وَيَوْمَ يَقُولُ ) * ، ياد كن اى محمّد ! آن روز كه ما گوييم اين كافران و مشركان را : * ( نادُوا ) * ، بخوانى و ندا كنى ، امر است از منادات . * ( شُرَكائِيَ الَّذِينَ زَعَمْتُمْ ) * ، آن انبازان مرا كه دعوى كرد كه در الهيّت انبازمنند و ايشان را بدون من
هامش
( 1 ) . اساس ، تا اين جا افتادگى داشت ، كه از قم نقل گرديد .
( 2 ) . قم ، مل : پيشينيان .
( 3 ) . قم ، آط ، آب : دهندگان .
( 4 ) . قم : بيم كنندگان .
( 5 ) . قم : پناهگاهى .