آنچه در او ثواب و عقاب بود رها كنند . كلبى روايت كرد از باذان ( 1 ) از جابر عبد اللَّه انصارى كه رسول - عليه السّلام - گفت : خداى تعالى محو كند آنچه خواهد و اثبات كند آنچه خواهد بى استثنا . و در خبر مىآيد كه رسول - عليه السّلام - گرد خانه طواف مىكرد و مىگريست و مىگفت : بار خدايا ! اگر من از اهل سعادتم مرا بر آن ثابت دار و اگر از اهل شقاوتم و تو چنين نوشتهاى ، بفرماى تا بسترند و از اهل سعادتم بنويسند ( 2 ) ، فانك تمحوا [ ما تشاء ] و تثبت و عندك ام الكتاب . و غرض از اين گفتن او را - عليه السّلام - آن بود تا ما بياموزيم و در دعا بگوييم ، و الَّا او از اهل شقاوت نبود و ممكن بود كه او را تعبّد ( 3 ) كرده باشند به گفتن اين ، تا در اين گفتن [ 56 - پ ] او را ثواب بود چنان كه ما را فرمود گفتن كه بگوييم : رَبِّ احْكُمْ بِالْحَقِّ ( 4 ) . . . ، و حكم كردن خداى به حق موقوف نباشد بر دعا و گفتار ما جز كه ما را در اين گفتن ( 5 ) يا لطف باشد يا ثواب .
و از ائمّه - عليهم السّلام - و صحابه و تابعين بسيار روايت كردهاند در دعوات كه ايشان گفتهاند :
اللَّهمّ ان كنت فى امّ الكتاب شقيّا او محروما او مقترا رزقى فامح من امّ الكتاب شقاى و حرمانى و اقتار رزقى و اكتبنى عندك سعيدا مرزوقا موفّقا للخير فإنّك قلت فى كتابك : يمحوا اللَّه ما يشاء و يثبت و عنده امّ الكتاب .
و در خبر است كه امير المؤمنين - عليه السّلام - گفت و معروف است از كلام او كه :
لو لا اية فى كتاب اللَّه لاخبرتكم بما هو كائن الى يوم القيامة ،
گفت : اگر نه آيتى بودى در كتاب خداى من شما را خبر دادمى به هر چه خواهد بودن تا به روز قيامت . گفتند : يا امير المؤمنين ! و آن آيت كدام است ؟ گفت قوله تعالى : * ( يَمْحُوا اللَّه ما يَشاءُ وَيُثْبِتُ وَعِنْدَه أُمُّ الْكِتابِ . ) * و از امير المؤمنين - عليه السّلام - روايت كردند در تفسير اين آيت كه گفت : احوال قرون خواست قرنا بعد قرن ( 6 ) ، در هر عصرى قرنى باشند ( 7 ) چون مدّت ايشان به سر آيد نام ايشان بسترند و نام قرنى ديگر بنويسند . سعيد
هامش
( 1 ) . همهء نسخه بدلها ، بجز قم : ندارد .
( 2 ) . آج ، لب : بنويس .
( 3 ) . آب : متعبّد .
( 4 ) . سورهء انبيا ( 21 ) آيهء 112 .
( 5 ) . همهء نسخه بدلها ، بجز قم و مل : گفتار .
( 6 ) . آب ، آز كه .
( 7 ) . همهء نسخه بدلها : باشد .