و اگر مرد از آنان باشد كه او را در وقت احرام خطايى رفته باشد از اصابت صيدى يا خلوت حلالى ، او را روا نبود كه در نفر اوّل بيايد ، بل توقّف كند تا نفر دوم .
و آن را كه در نفر اوّل آيد عند الضّرورة قبل الزّوال روا بود ، اگر با پس زوال افتد و توقّف مىباشد تا آفتاب فرو شود ( 1 ) نشايد ( 2 ) از منا بيامدن ، و چون از منا بيايد آنگه ( 3 ) بايد آمدن براى وداع خانه و طواف وداع ، و مستحب است كه در مسجد خيف نماز بكند بنزديك آن مناره كه در ميان ( 4 ) مسجد است .
و از آن جا به مسجد حصبا آيد - و آن مسجد رسول است ، صلَّى اللَّه عليه و آله . و آن جا بياسايد و به ستان باز خسبد ( 5 ) ساعتى ، از آن جا ببايد ( 6 ) در مكّه آيد و جهد كند كه در خانه كعبه شود اگر صرورت ( 7 ) باشد على كلّ حال رها نكند و الَّا اوليتر هم آن است كه در خانه شود ( 8 ) . بايد تا بر غسل باشد ، و به چهار گوشه خانه نماز بكند و بر رخام سرخ و از ( 9 ) ميان دو ستون ( 10 ) نماز بكند و دعواتى كه معيّن هست آن جا بخواند و به در آيد و طواف وداع بكند ، و در مستجار بايستد و حاجت ( 11 ) بخواهد و از خداى در خواهد تا آخر عهد نكند .
و در آن كه بعد غروب الشّمس از منا بنشايد آمدن شافعى موافقت كرد ما را .
و در معنى آيت خلاف كردند ، عبد اللَّه عبّاس و عبد اللَّه عمر و عطا و عكرمه و مجاهد و قتاده و ضحّاك و نخعى و سدّى گفتند : معنى آيت آن است كه سواء ( 12 ) اگر در نفر اوّل بيايد و اگر در دوم - چنان كه شرح داديم - بر او حرجى و بزه اى و اثمى نيست ، و او را كفّارتى لازم نيايد .
و از امير المؤمنين - على عليه السّلام - روايت كردند و از أبو ذرّ و عبد اللَّه مسعود و مطرّف شخّير ، كه معنى آيت آن است كه : در هر نفرى كه بيايد از اوّل و دوم ( 13 ) ، گناه
هامش
( 1 ) . مج : مىشود .
( 2 ) . مج : شايد .
( 3 ) . مج : تا مكّه ، دب ، وز ، مر : با مكّه ، مب : به مكّه .
( 4 ) . دب : ميانه .
( 5 ) . مج ، وز ، آج ، لب ، فق ، مر و ساعتى آن جا باز خسبد ، دب : و ستان بخسبد ساعتى .
( 6 ) . همهء نسخه بدلها : بيايد .
( 7 ) . مر : ضرورت .
( 8 ) . همهء نسخه بدلها و .
( 9 ) . مب : و در .
( 10 ) . مج ، وز ، دب ، لب ، فق ، مر : استون .
( 11 ) . دب خود .
( 12 ) . مب : خواه .
( 13 ) . مج و .