اى مجير يجيره و يحميه من جاره السّوء ، و « من » دوم زيادت است براى تأكيد نفى آورد ( 1 ) .
الَّذِينَ آتَيْناهُمُ الْكِتابَ يَتْلُونَه حَقَّ تِلاوَتِه أُولئِكَ يُؤْمِنُونَ بِه وَمَنْ يَكْفُرْ بِه فَأُولئِكَ هُمُ الْخاسِرُونَ ‹ 121 › يا بَنِي إِسْرائِيلَ اذْكُرُوا نِعْمَتِيَ الَّتِي أَنْعَمْتُ عَلَيْكُمْ وَأَنِّي فَضَّلْتُكُمْ عَلَى الْعالَمِينَ ‹ 122 › وَاتَّقُوا يَوْماً لا تَجْزِي نَفْسٌ عَنْ نَفْسٍ شَيْئاً وَلا يُقْبَلُ مِنْها عَدْلٌ وَلا تَنْفَعُها شَفاعَةٌ وَلا هُمْ يُنْصَرُونَ ‹ 123 › وَإِذِ ابْتَلى إِبْراهِيمَ رَبُّه بِكَلِماتٍ فَأَتَمَّهُنَّ قالَ إِنِّي جاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِماماً قالَ وَمِنْ ذُرِّيَّتِي قالَ لا يَنالُ عَهْدِي الظَّالِمِينَ ‹ 124 ›
آنان كه داديم ( 2 ) ايشان را كتاب مىخوانند آن را حقّ خواندنش ، ايشان ايمان دارند به آن ، و هر كه كفر آرد به آن ايشان زيانكارانند .
اى پسران يعقوب ياد كنيد نعمت من آن كه كردم بر شما ، و آن كه فضل دادم شما را بر جهانيان .
و بترسيد از روزى كه كفايت نكند كسى از كسى ( 3 ) چيزى و نپذيرند از او فدا ( 4 ) و سود ندارد او را شفاعتى ، و نه ايشان را يارى دهند .
چون بيازمود ابراهيم را خدايش به سخنهايى تمام كرد ( 5 ) آن را ، گفت : من خواهم كردن تو را براى مردم ( 6 ) امام ، گفت : از فرزندان من ، گفت : نرسد عهد ( 7 ) من به ستمكاران ( 8 ) .
مفسّران خلاف كردند در آن كه آنان كهاند كه خداى به ايشان داد كتاب ( 9 ) ، و ايشان ( 10 ) كتاب خواندند حقّ خواندنش ( 11 ) ؟ عبد اللَّه عبّاس گفت : مراد اهل سفينهاند كه با جعفر ابو طالب آمدند ، و ايشان چهل مرد بودند : سى و دو از ( 12 ) حبشه ( 13 ) ، و هشت از
هامش
( 1 ) . مج ، وز ، مر و اللَّه ولىّ التّوفيق .
( 2 ) . مج : داديم ما ، وز ، آج ، لب ، فق : ما داديم .
( 3 ) . مج : تنى از تنى .
( 4 ) . مج ، وز : فداى ، آج ، لب ، فق : قرارى .
( 5 ) . مج ، وز ، آج ، لب ، فق : گرداند .
( 6 ) . مج ، وز ، آج ، لب ، فق : مردمان .
( 7 ) . مج ، وز ، آج ، لب ، فق و وصايت .
( 8 ) . همهء نسخه بدلها اين چهار آيت است .
( 9 ) . همهء نسخه بدلها ، بجز مب ، مر : خداى كتاب به ايشان داد .
( 10 ) . همهء نسخه بدلها را اهل .
( 11 ) . همهء نسخه بدلها ، بجز لب ، مر : حق خواندن .
( 12 ) . آج ، لب ، مب آن .
( 13 ) . دب ، مب بودند .