هجرت ماه ذيقعدة به قصد عمل « عمره » به مكه تشريف برد ، هفتصد نفر يا هزار و چهارصد نفر از اصحابش با او بودند ، قريش از ورود آنحضرت مانع شدند پس از مذاكرات بسيار در حديبيّه نزديكى مكهء معظَّمه صلحى كه متضمّن عدم تعرّض به مدت ده سال بود ميان آنحضرت و مشركان منعقد گرديد ، حضرت با يارانش در همانجا از احرام خارج شده و قربانى كردند و از همانجا بمدينه برگشتند كه در سال آينده به مكه براى عمل « عمره » باز گردند .
و در عهدنامه مقرّر بود : هر قومى كه به پيمان آنحضرت يا قريش داخل شوند مختاراند ، قبيلهء خزاعه به پيمان آنحضرت و قبيلهء بنو بكر بپيمان قريش وارد شدند ، بعد از اين پيمان ، بنى بكر بقبيلهء خزاعه كه هم پيمان رسول خدا بودند لشكر كشيدند و جمعى از قريش آنها را در تهيهء وسائل جنگ يارى كردند حتى بطور ناشناس جزء لشكريان بنى بكر شده و با خزاعه در كنار آبشان كه « وتير » نام داشت جنگيدند و حتى احترام حرم مكَّه را هم مراعات نكردند ، بدنبال اين نقض عهد كه بنى بكر و قريش مرتكب شدند عمرو بن سالم خزاعى بمدينه آمد ، رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله در مسجد در ميان مردم نشسته بود كه عمرو وارد شد و اشعارى خواند و آنحضرت را از پيمان شكنى بنى بكر و قريش مطَّلع كرد ، پس از وى بديل بن ورقاء با جمعى از خزاعه وارد مدينه شده و آنحضرت را از تجاوز بنى بكر و قريش خبر دادند .
اين ماجرا و پيمان شكنى سبب حمله بمكَّهء معظَّمه بود و آن محيط مقدس بىآنكه خونريزى بوجود آيد فتح گرديد و اگر آنها پيمان شكنى نكرده و بر خزاعه نتاخته بودند رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله پيمان خويش را حتما محترم مىشمرد ، و آنگهى اهل مكه همواره در پى فرصت بودند كه بمدينه تاخته و اسلام را ريشه كن كنند ، اگر در حالت اهل مكَّه دقّت كنيم خواهيم ديد آنها
قاموس قرآن ( فارسي ) — صفحة 239
مساهمون: سيد علي اكبر قرشي
ص٢٣٩