* ( إِلَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحاتِ وَتَواصَوْا بِالْحَقِّ وَتَواصَوْا بِالصَّبْرِ ) * عصر .
به نظر ميايد مراد از « خسر » كم شدن معمولى و از بين رفتن عمر است و اين يك حساب طبيعى است . هر كسى با دنيا آمدن عمر و زندگانيش شروع مىشود و با مردن پايان مييابد . گذشت زمان بتدريج از عمر آدمى ميكاهد . على هذا همه در نقصان و كم شدناند .
اگر گوئى : اين حكم شامل همه است ، صالح و طالح هر دو چنيناند پس چرا اهل ايمان و نيكو كاران استثنا شدهاند ؟
گوئيم : قرآن مجيد دنيا و آخرت را يك جا حساب مىكند و آن دو را از هم جدا نميداند . در اين صورت اگر دو دانهء گندم را كه يكى بريان شده و سلول زنده اش مرده و يكى عادى است در زمين بكاريم هر دو مىپوسند و تلخ ميگردند ولى اوّلى فقط ميپوسد و چيزى از آن باقى نمىماند ، امّا دوّمى در حال پوسيدن و تلخ شدن جوانه مىزند ، ريشه ميدواند ، سر از خاك بيرون مىكند و به چيز ديگر كه عالى و قوى و پر بركت است تبديل ميگردد .
حساب مؤمن و كافر همين است كافر فقط تباه و تمام مىشود بتدريج زندگانى و مهلت خود را از دست ميدهد ولى مؤمن در حال كم شدن بشىء ديگر كه عالى و قابل بقاست تبديل ميگردد البته با توأم بودن حساب دنيا و آخرت .
خساراً * ( وَنُنَزِّلُ مِنَ الْقُرْآنِ ما هُوَ شِفاءٌ وَرَحْمَةٌ لِلْمُؤْمِنِينَ وَلا يَزِيدُ الظَّالِمِينَ إِلَّا خَساراً ) * اسراء : 82 « خسار » مجموعا سه بار در قرآن مجيد آمده است يكى آيهء فوق و ديگرى * ( وَلا يَزِيدُ الْكافِرِينَ كُفْرُهُمْ إِلَّا خَساراً ) * فاطر : 39 و سوّمى آيهء 21 از سورهء نوح . و همه با ضلالت تطبيق مىشود .
آيهء اوّل كه در بارهء قرآن است حاكى از آنست كه قرآن نسبت بمؤمنان رحمت و شفاى دردهاى درونى و بيرونى است ولى
قاموس قرآن ( فارسي ) — صفحة 245
مساهمون: سيد علي اكبر قرشي
ص٢٤٥