را اسير كرد .
عبس پس از اين پيروزى رهسپار يمامه شد و با مردم يمامه كه از بنى حنيفه بودند هم پيمان گرديد و سه سال در نزدشان ماند .
اما چون ماندن در آن جا را خوش نداشت و از مردم يمامه سختى مىديد ، از آن جا كوچ كرد و رفت .
درين مدت بسيارى از بنى عبس پراكنده و بسيارى نيز كشته شده و چارپايانشان به هلاك رسيده بودند و عرب نيز ايشان را مىآزرد .
سرانجام قبيلهء بنى ضبه در پى ايشان فرستاد و پيشنهاد كرد كه به نزدشان بروند و با ايشان سكونت كنند و در نبرد با قبيلهء تميم ايشان را يارى دهند .
افراد عبس اين پيشنهاد را پذيرفتند و به نزد بنى ضبه رفتند .
ولى همين كه كار ميان ضبه و تميم پايان يافت ، رفتار ضبه با عبس دگرگون شد و مىخواست دست مردان عبس را از سر خود كوتاه كند .
عاقبت كار به جنگ كشيد و عبس در اين زد و خورد پيروزى يافت و اموال ضبه را به غنيمت برد و پيش بنى عامر رفت و با احوص بن جعفر بن كلاب هم پيمان شد .
احوص از اتحاد با مردان عبس شاد شد زيرا به دستيارى ايشان مىتوانست با بنى تميم بجنگد چون شنيده بود كه لقيط بن زراره ، از بنى تميم ، بر آنست كه به بنى عامر بتازد و انتقام خون برادر خود ، معبد ، را بگيرد .
بنا بر اين ، عبس در پيش بنى عامر ماند تا تميم بر آنان حمله برد و جنگى روى داد كه به جنگ شعب جبله معروف شد و ما به خواست خداوند به ذكر آن خواهيم پرداخت .
بعد در ميان بنى عامر بن صعصعه و بنى عبس كه همدست بنى عامر
الكامل في التاريخ ( تاريخ كامل ) ( فارسي ) — صفحة 88
مساهمون: ابن الأثير
ص٨٨