بدين گونه ، پس از جذيمه فرمانروائى به خواهرزادهاش ، عمرو بن عدى بن نصر بن ربيعة بن عمرو بن الحارث بن سعود بن مالك بن عمرو بن نمارة بن لخم رسيد .
عمرو بن عدى نخستين پادشاه از پادشاهان عرب است كه حيره را پايتخت خود ساخت و همچنان پادشاهى كرد تا در گذشت .
او به گفتهاى يكصد و بيست ساله و به گفتهاى يكصد و هيجده ساله بود كه از جهان رفت .
از مدت زندگانى خود نود و پنج سال را با روزگار ملوك الطوائف ، چهارده سال و چند ماه را با دورهء پادشاهى اردشير بابكان و هشت سال و دو ماه را با عهد سلطنت شاپور بن اردشير همزمان بود و از فرمانروايان دورهء ملوك الطوائفى اطاعت نكرد تا اين كه اردشير بن بابك از مردم فارس به پادشاهى رسيد .
سلطنت نيز در ميان فرزندان و بازماندگان وى همچنان پايدار ماند تا آخرين ايشان كه نعمان بن منذر بود ، يعنى تا روزگار ملوك كنده چنان كه ما اگر خدا بخواهد در جاى خود از آنها ياد خواهيم كرد .
درباره رفتن فرزندان نصر بن ربيعه به عراق ، جز آنچه گذشت ، سبب ديگرى نيز ذكر كردهاند و آن خوابى است كه ربيعه ديد و هنگام سخن دربارهء وقايع حبشه ، به خواست خداى بزرگ شرح آن داده خواهد شد .
الكامل في التاريخ ( تاريخ كامل ) ( فارسي ) — صفحة 118
مساهمون: ابن الأثير
ص١١٨