«
مَنْ فَعَلَ هذا بِآلِهَتِنا إِنَّهُ لَمِنَ الظَّالِمِينَ ! قالُوا : سَمِعْنا فَتًى يَذْكُرُهُمْ يُقالُ لَهُ إِبْراهِيمُ .
» [ ( 1 ) ]
( كسى كه چنين كارى كرده ، بىگمان از ستمكاران است و بايد به كيفر برسد .
گفتند : ما جوانى را شنيديم كه ابراهيم خوانده مىشد و از بتهاى ما سخن مىگفت . )
منظورشان اين بود كه :
« از بتهاى ما به بدى ياد مىكرد و عيب مىگرفت و بدانها دشنام مىداد . ما اين بدگوئى درباره بتان را از هيچكس نشنيده بوديم جز از او . و او همان كسى است كه به گمان ما چنين كارى در حق بتها كرده است . »
همين كه خبر بت شكنى ابراهيم به گوش نمرود و بزرگان قوم او رسيد ، گفتند :
«
فَأْتُوا بِهِ عَلى أَعْيُنِ النَّاسِ لَعَلَّهُمْ يَشْهَدُونَ
» [ ( 2 ) ] ( او را پيش چشم مردم بياوريد شايد « مشاهده » كنند - كه ما با او چه مىكنيم . ) يا : شايد - به كار او - « شهادت » دهند .
و چون نمىخواستند ابراهيم را بدون دليل و مدرك به كيفر برسانند ، همين كه او را آوردند ، مردم در بارگاه پادشاه خود نمرود ، در اطراف ابراهيم گرد آمدند و از او پرسيدند :
هامش
[ ( 1 ) ] - سوره انبياء - آيههاى 59 و 60
[ ( 2 ) ] - سوره انبياء - آيه 61