تخطي إلى المحتوى الرئيسي

الأصول الأربعة في ترديد الوهابية — صفحة 113

مساهمون:

ص١١٣
وتحسد به نسبت امام أعظم رضي الله عنه نزد جهلا حجت مىگيرند وبعض مواضع است كه فكر آنها به غور مأخذ حضرت امام نمىرسد وبه دقايق استنباطات خداداد أو رحمه الله تعالى نمىتوانند رسيد زيرا كه انتهاء عروج اين جماعت تا صحاح سته است وزمانه أصحاب صحاح سته بعد از زمانه حضرت امام أعظم است رحمه الله تعالى به قدر صد سال زيادة وكم پس اگر كدام حديثي در زمانه أصحاب صحاح ضعيف باشد از آن لازم نمىآيد كه همان حديث در زمانه امام أعظم هم ضعيف باشد به جهت احتمال آنكه طريان ضعف در آن حديث از سبب رواة متأخرين باشد چنانچه همين مضمون از فرموده حضرت شيخ عبد الحق محدث دهلوى در كتاب فتح المنان سابق ذكر يافت وشيخ عبد الحق أول كسى است بعد خير القرون خلط وملط در آراى عالم به عموم پيدا شد وزمانه رنگ ديگر گرفت اگر ديگر نمىگرفت تخصيص خير القرون از زبان مبارك رسول امين مأمون براي چه بود . خاتمه در أول رساله تحرير يافته كه وهابيان دو فرقه اند وهابى حقيقي كه خود را أهل حديث مىگويند ومقلدين مذاهب را مشركين وكفار ومباح المال والدم مىدانند چون نجديان وبعض افراد وهابيان هندو بنام حضرت امام أبو حنيفة رحمة الله عليه سخت توهين وطعن ولعن در كتب خود مىنويسند چون أبو القاسم بنارسى نو مسلم كه كتابي مسمى به الجرح على أبى حنيفة تأليف كرده است در آن مىنويسد كه أو يعنى أبو حنيفة قرآن وحديث نخوانده بود وأو علم تاريخ وتفسير مطلقا نمىدانست وأو مانند شيخ چلى خيالات داشت واز أو يك حجام بهتر است وفقه أو فقه بي علمي است وأو در علم حديث بالكل نادان بود كه يك حديث هم به أو نرسيده وأو ضعيف وتمامى استادان وشاگردان أو ضعيف وأو مرجيه وجهميه زنديق بود ومرجيه از اسلام خارج اند لهذا حنفيان هم از اسلام خارج اند وأو بنياد شرك