سپس براى تاكيد بر مساله خلوص نيت آنها در انفاقهايى كه دارند ، مىافزايد : « هيچكس را نزد او حق نعمتى نيست تا به وسيله اين انفاق جزا داده شود » ( * ( وَما لأَحَدٍ عِنْدَه مِنْ نِعْمَةٍ تُجْزى ) * ) .
« بلكه تنها هدفش جلب رضاى پروردگار بزرگ او است » ( * ( إِلَّا ابْتِغاءَ وَجْه رَبِّه الأَعْلى ) * ) .
و به تعبير ديگر : بسيارى از انفاقها در ميان مردم پاسخى است به انفاق مشابهى كه از ناحيه طرف مقابل قبلا شده است ، البته حقشناسى و پاسخ احسان به احسان كار خوبى است ، ولى حسابش از انفاقهاى خالصانه پرهيزگاران جدا است ، آيات فوق مىگويد : انفاق مؤمنان پرهيزگار به ديگران نه از روى ريا است و نه به خاطر جوابگويى خدمات سابق آنها است ، بلكه انگيزه آن تنها و تنها جلب رضاى خداوند است ، و همين است كه به آن انفاقها ارزش فوق العاده اى مىدهد .
تعبير به « وجه » در اينجا به معنى « ذات » است ، و منظور رضايت و خشنودى ذات پاك او است .
تعبير به « ربه الاعلى » نشان مىدهد كه اين انفاق با معرفت كامل صورت مىگيرد ، و در حالى است كه هم به ربوبيت پروردگار آشنا است و هم از مقام اعلاى او با خبر است .
در ضمن اين استثناء هر گونه نيتهاى انحرافى را نيز نفى مىكند ، مانند انفاق كردن براى خوشنامى و جلب توجه مردم و كسب موقعيت اجتماعى و مانند آن ، زيرا مفهوم آن منحصر ساختن انگيزه انفاقهاى آنها در جلب خشنودى
الأمثل في تفسير كتاب الله المنزل ( تفسير نمونه ) ( فارسي ) — صفحة 83
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص٨٣