پروردگار است ( 1 ) .
و سرانجام در آخرين آيه اين سوره به ذكر پاداش عظيم و بى نظير اين گروه پرداخته و در يك جمله كوتاه ، مىگويد : « و چنين شخصى به زودى راضى و خشنود مىشود » ( * ( وَلَسَوْفَ يَرْضى ) * ) .
آرى همانگونه كه او براى رضاى خدا كار مىكرد خدا نيز او را راضى مىسازد ، رضايتى مطلق و بى قيد و شرط ، رضايتى گسترده و نامحدود ، رضايتى پر معنى كه تمام نعمتها در آن جمع است رضايتى كه حتى تصورش امروز براى ما غير ممكن است و چه نعمتى از اين برتر و بالاتر تصور مىشود .
آرى پروردگار اعلى ، پاداش و جزاى او نيز اعلى است ، و چيزى برتر از رضايت و خشنودى مطلق بندگان تصور نمىشود .
بعضى از مفسران نيز احتمال دادهاند كه ضمير در « يرضى » به خداوند باز مىگردد ، يعنى به زودى خداوند از اين گروه راضى مىشود كه آن نيز موهبتى است عظيم و بى نظير كه خداوند بزرگ و پروردگار اعلى از چنين بنده اى راضى و خشنود شود ، آن هم رضايتى مطلق و بى قيد و شرط ، و مسلما به دنبال اين رضاى الهى ، رضا و خشنودى آن بنده با ايمان با تقوا است كه اين دو لازم و ملزوم يكديگرند ، همانگونه كه در آيه 8 بينه مىخوانيم
هامش
( 1 ) « استثناء » در جمله « * ( إِلَّا ابْتِغاءَ وَجْه رَبِّه الأَعْلى ) * » استثناء منقطع است ، منتها آيه قبل تقديرى دارد كه چنين است و ما لاحد عنده من نعمة تجزى فلا ينفق ماله لنعمة الا ابتغاء وجه ربه الاعلى ، احتمال نيز دارد كه استثناء متصل باشد با در نظر گرفتن محذوفى و در تقدير چنين است : لا ينفق لنعمة عنده و لا لغير ذلك الا ابتغاء وجه ربه الاعلى ( دقت كنيد ) .