تمام معابد ، مخصوص خدا است و در اين معابد ، جز براى خدا سجده نمىتوان كرد و پرستش غير او ممنوع است .
دوم اينكه منظور از مساجد ، اعضاى هفتگانه سجده است ، اين اعضاء را تنها براى خدا بايد بر زمين گذاشت و براى غير او جايز نيست ، چنان كه در حديث معروفى از امام نهم « محمد بن على الجواد » ع نقل شده است كه « معتصم عباسى » در مجلسى كه از فقهاى اهل سنت در آن جمع بودند سؤال كرد كه دست دزد را از كدام قسمت بايد بريد ؟ بعضى گفتند : از مچ ، و به آيه تيمم استدلال كردند ، بعضى ديگر گفتند : از مرفق و به آيه وضو استدلال كردند ، « معتصم » از آن حضرت عليه السلام در اين باره توضيح خواست ، حضرت عليه السلام نخست از او « در خواست نمود كه از سؤال خود صرفنظر كند ، و چون اصرار كرد ، فرمود : آنچه آنها گفتند همه خطا است ، تنها بايد چهار انگشت از مفصل انگشتان بريده شود ، و كف دست و انگشت شست باقى بماند ، هنگامى كه معتصم جوياى دليل شد ، امام به كلام پيغمبر ص كه سجود بايد بر هفت عضو باشد پيشانى و دو دست و دو سر زانوها و پاها استدلال كرد و سپس افزود اگر از مچ يا مرفق بريده شود دستى براى او باقى نمىماند كه سجده كند ، در حالى كه خداوند فرموده * ( وَأَنَّ الْمَساجِدَ لِلَّه ) * يعنى اين اعضاى هفتگانه مخصوص خدا است ، و آنچه مخصوص خدا است نبايد قطع كرد ، اين سخن اعجاب معتصم را برانگيخت و دستور داد بر طبق حكم آن حضرت دست دزد را از مفصل چهار انگشت ببرند » ( 1 ) .
و به اين مضمون ، احاديث ديگرى نيز نقل شده است ( 2 ) .
ولى احاديثى كه در اين زمينه نقل شده غالبا بدون سند و يا با سند ضعيف
هامش
( 1 ) « وسائل الشيعه » جلد 18 صفحه 490 ( ابواب حد السرقه باب 4 حديث 5 ) .
( 2 ) « نور الثقلين » جلد 5 صفحه 439 و 440 .