اين براى چندمين بار است كه قرآن مجيد روى اين مطلب تكيه مىكند كه « ايمان و تقوى » نه تنها سرچشمه « بركات معنوى » است كه موجب فزونى ارزاق مادى و وفور نعمت و آبادى و عمران و « بركت مادى » نيز مىباشد ، بحث مشروحى در اين زمينه در همين جلد در تفسير سوره نوح ذيل آيه 12 تحت عنوان رابطه « ايمان و تقوى با عمران و آبادى » داشتيم .
قابل توجه اينكه طبق اين بيان آنچه مايه وفور نعمت مىشود ، استقامت بر ايمان است نه اصل ايمان ، زيرا ايمان موقت و زودگذر نمىتواند چنين بركاتى از خود نشان دهد ، مهم استقامت بر ايمان و تقوى است كه پاى بسيارى در آن لنگ و لرزان است .
در آيه بعد به حقيقت ديگرى در همين رابطه اشاره كرده ، مىافزايد :
« منظور اين است كه ما آنها را با وفور نعمت بيازمائيم » ( * ( لِنَفْتِنَهُمْ فِيه ) * ) .
آيا فزونى نعمت مايه غرور و غفلت آنها مىشود ؟ يا سبب بيدارى و شكر گزارى و توجه بيشتر به خدا ؟
و از اينجا روشن مىشود كه يكى از اسباب مهم امتحان الهى وفور نعمت است ، و اتفاقا آزمايش به وسيله « نعمت » از آزمايش به وسيله « عذاب » ، سختتر و پيچيده تر است ، زيرا طبيعت فزونى نعمت ، سستى و تنبلى و غفلت و غرق شدن در لذائذ و شهوات است ، و اين درست چيزى است كه انسان را از خدا دور مىسازد و ميدان را براى فعاليت شيطان آماده مىكند تنها كسانى مىتوانند از عوارض نامطلوب فزونى وفور نعمت در امان بمانند كه به طور دائم به ياد خدا باشند ، ذكر او را فراموش نكنند ، و با يادآوريهاى مداوم خانه قلب را از نفوذ شياطين حفظ
الأمثل في تفسير كتاب الله المنزل ( تفسير نمونه ) ( فارسي ) — صفحة 122
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص١٢٢