اولين برخورد با آن ، و همچنين بيانگر جاذبه فوق العاده نماز پيامبر ص است .
براى اين آيه دو تفسير ديگر نيز بيان شده : نخست اينكه مؤمنان جن حال ياران پيامبر ص را شرح مىدهند كه چگونه با همان تعداد كمى كه در مكه داشتند براى شنيدن سخنانش از سر و دوش هم بالا مىرفتند ، و منظور اين بود كه طايفه جن از آنها سرمشق گرفته ، به سوى ايمان بشتابند .
ديگر اينكه بيان حال مشركان عرب است كه وقتى پيامبر ص مشغول نماز و قرآن مىشد سخت اطراف او را مىگرفتند ، و به استهزا و آزارش مىپرداختند .
ولى تفسير اخير تناسب چندانى با هدف مبلغان جن كه مىخواستند ديگران را به ايمان تشويق كنند ندارد ، و مناسب يكى از دو معنى قبل است .
نكته : تحريف در تفسير آيه « و * ( أَنَّ الْمَساجِدَ لِلَّه ) * »
مساله « توسل » به پيامبر ص و اولياى دين ع يعنى آنها را وسيله و شفيع در درگاه خدا قرار دادن مطلبى است كه نه با حقيقت توحيد منافات دارد ، و نه با آيات قرآن مجيد ، بلكه تاكيدى است بر توحيد ، و اينكه همه چيز از ناحيه خدا است ، در آيات قرآن نيز كرارا به مساله شفاعت و همچنين استغفار و طلب آمرزش پيامبر ص براى مؤمنان اشاره شده است ( 1 ) .
هامش
( 1 ) در باره مساله « شفاعت از نظر قرآن و حديث » مشروحا در جلد اول ذيل آيه 48 سوره « بقره » و در باره حقيقت « توسل » در جلد 4 ذيل آيه 35 سوره مائده بحث كردهايم .