با اين حال بعضى از دور افتادگان از تعليمات اسلام و قرآن اصرار دارند كه هر گونه توسل و شفاعتى را منكر شوند ، و براى اثبات مقصود خود دستاويزهايى پيدا كردهاند ، از جمله آيه فوق ( * ( وَأَنَّ الْمَساجِدَ لِلَّه فَلا تَدْعُوا مَعَ اللَّه أَحَداً ) * ) مىباشد ، آنها مىگويند : مطابق اين آيه قرآن دستور مىدهد نام هيچكس را همراه نام خدا نبريد ، و جز او را نخوانيد ، و شفاعت نطلبيد ! ولى انصاف اين است كه اين آيه هيچ ارتباطى به مطلب آنها ندارد ، بلكه هدف از آن نفى شرك ، يعنى چيزى را همرديف خدا در عبادت ، يا طلبيدن حاجت ، قرار دادن است .
به تعبير ديگر : اگر كسى به راستى كار خدا را از غير خدا بخواهد و او را صاحب اختيار و مستقل در انجام آن بشمرد مشرك است ، همانگونه كه واژه « مع » در جمله فلا * ( تَدْعُوا مَعَ اللَّه ) * به اين معنى گواهى مىدهد كه نبايد كسى را « همرديف » خدا و « مبدأ تاثير مستقل » دانست .
ولى اگر از انبياء الهى شفاعتى بخواهد ، يا تقاضاى وساطت در درگاه پروردگار كند نه تنها آن را نفى نمىكند بلكه قرآن گاه خود پيامبر ص را به اين معنى دعوت كرده ، و گاه به ديگران دستور داده از پيامبر ص شفاعت بخواهند .
در آيه 103 توبه مىخوانيم : خُذْ مِنْ أَمْوالِهِمْ صَدَقَةً تُطَهِّرُهُمْ وَتُزَكِّيهِمْ بِها وَصَلِّ عَلَيْهِمْ إِنَّ صَلاتَكَ سَكَنٌ لَهُمْ : « از اموال آنها زكات بگير ، تا به وسيله آن آنها را پاك سازى ، و ( هنگام گرفتن زكات ) به آنها دعا كن كه دعاى تو مايه آرامش آنها است » .
و در آيه 97 سوره يوسف از زبان برادرانش خطاب به پدر مىخوانيم :
يا أَبانَا اسْتَغْفِرْ لَنا ذُنُوبَنا إِنَّا كُنَّا خاطِئِينَ « اى پدر ! براى ما استغفار كن كه
الأمثل في تفسير كتاب الله المنزل ( تفسير نمونه ) ( فارسي ) — صفحة 128
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص١٢٨