نكتهها :
1 - نشانه اصلى حزب اللَّه و حزب شيطان
در دو آيه از قرآن مجيد اشاره به « حزب اللَّه » شده ( آيه مورد بحث و آيه 56 سوره مائده ) و در يك آيه اشاره به « حزب شيطان » ، در هر دو مورد كه از حزب خدا سخن مىگويد روى مساله « حب فى اللَّه و بغض فى اللَّه » و ولايت اولياى حق تكيه كرده است ، در آيه سوره مائده بعد از بيان مساله « ولايت » و حكم به وجوب اطاعت خدا و اطاعت رسول و آن كس كه در حال نماز زكات پرداخته ( امير مؤمنان على ع ) مىفرمايد : وَمَنْ يَتَوَلَّ اللَّه وَرَسُولَه وَالَّذِينَ آمَنُوا فَإِنَّ حِزْبَ اللَّه هُمُ الْغالِبُونَ .
در آيات مورد بحث نيز روى قطع رابطه دوستى از دشمنان خدا تكيه مىكند ، بنا بر اين خط حزب اللَّه همان خط ولايت و بريدن از غير خدا و پيامبر و اوصياى او است .
در مقابل به هنگام توصيف « حزب شيطان » كه در آيات قبل در همين سوره به آن اشاره شده ، بارزترين نشانههاى آنها را همان نفاق و دشمنى با حق و فراموشى ياد خدا و دروغ و نيرنگ مىشمرد .
قابل توجه اين است كه در يك مورد مىگويد : « فَإِنَّ حِزْبَ اللَّه هُمُ الْغالِبُونَ » و در مورد ديگر مىفرمايد : « * ( أَلا إِنَّ حِزْبَ اللَّه هُمُ الْمُفْلِحُونَ ) * » و با توجه به اينكه « فلاح » نيز همراه با پيروزى و غلبه بر دشمن است هر دو آيه به يك معنى باز مىگردد ، با اين قيد كه « فلاح و رستگارى » مفهومى عميقتر از مفهوم « غلبه و پيروزى » دارد ، چرا كه وصول به هدف را نيز مشخص مىكند .
و بر عكس حزب شيطان را به زيانكارى و شكست و ناكامى در برنامه ها