كرده بخوان ( تا ما را از اين درد و رنج برهاند ) كه ما هدايت خواهيم يافت .
50 - اما موقعى كه عذاب را از آنها بر طرف مىساختيم پيمان خود را مىشكستند !
تفسير : فرعونيان مغرور و پيمانشكن
در اين آيات به گوشه اى از ماجراى پيغمبر خدا « موسى بن عمران » و برخورد او با « فرعون » اشاره شده ، تا پاسخى باشد به گفتار بىاساس مشركان كه « اگر خدا مىخواست پيامبرى بفرستد چرا مردى را از ثروتمندان مكه و طائف براى اين ماموريت بزرگ انتخاب نكرد » ؟
زيرا « فرعون » نيز همين ايراد را به موسى داشت ، و منطق او عينا همين منطق بود ، فرعون او را به خاطر لباس پشمينه اش و نداشتن زيورآلات طلا مورد ملامت و سرزنش قرار داد .
در آيه نخست مىفرمايد : « ما موسى را با آيات و نشانههاى خود به سوى فرعون و اطرافيان و درباريان او فرستاديم » ( * ( وَلَقَدْ أَرْسَلْنا مُوسى بِآياتِنا إِلى فِرْعَوْنَ وَمَلَائِه ) * ) .
« موسى به آنها گفت من فرستاده پروردگار جهانيانم » ( * ( فَقالَ إِنِّي رَسُولُ رَبِّ الْعالَمِينَ ) * ) .
منظور از « آيات » معجزاتى است كه موسى در دست داشت ، و حقانيت خود را به وسيله آن اثبات مىكرد كه مهمترين آنها معجزه « عصا » و « يد بيضا » بود .
و « ملاء » ( بر وزن خلاء ) چنان كه قبلا هم گفتهايم از ماده « ملا » ( بر وزن خلع ) به معنى گروهى است كه هدف مشتركى را تعقيب مىكنند و ظاهر آنها چشم پر كن است ، اين كلمه در قرآن مجيد معمولا به اشراف و ثروتمندان يا درباريان گفته مىشود .
تكيه بر عنوان « رب العالمين » در حقيقت از قبيل بيان مدعا توأم با دليل