[ سوره الزخرف ‹ 43 › : آيات 46 تا 50 ]
وَ لَقَدْ أَرْسَلْنا مُوسى بِآياتِنا إِلى فِرْعَوْنَ وَمَلائِه فَقالَ إِنِّي رَسُولُ رَبِّ الْعالَمِينَ ‹ 46 › فَلَمَّا جاءَهُمْ بِآياتِنا إِذا هُمْ مِنْها يَضْحَكُونَ ‹ 47 › وَما نُرِيهِمْ مِنْ آيَةٍ إِلَّا هِيَ أَكْبَرُ مِنْ أُخْتِها وَأَخَذْناهُمْ بِالْعَذابِ لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُونَ ‹ 48 › وَقالُوا يا أَيُّهَا السَّاحِرُ ادْعُ لَنا رَبَّكَ بِما عَهِدَ عِنْدَكَ إِنَّنا لَمُهْتَدُونَ ‹ 49 › فَلَمَّا كَشَفْنا عَنْهُمُ الْعَذابَ إِذا هُمْ يَنْكُثُونَ ‹ 50 ›
ترجمه :
46 - ما موسى را با آيات خود به سوى فرعون و درباريان او فرستاديم ( به آنها ) گفت :
من فرستاده پروردگار عالميانم .
47 - ولى هنگامى كه او آيات ما را براى آنها آورد از آن مىخنديدند .
48 - ما هيچ آيه ( و معجزه اى ) به آنها نشان نمىداديم مگر اينكه از ديگرى بزرگتر ( و مهمتر ) بود ، و آنها را با مجازات هشدار داديم شايد بازگردند .
49 - ( هنگامى كه گرفتار بلا شدند ) گفتند : اى ساحر ! پروردگارت را به عهدى كه با تو