رحمت در آستانه مرگ به استقبال آنها مىآيند ، با روى گشاده به آنها مىگويند :
سلام بر شما باد ، هم اكنون وارد بهشت شويد بخاطر اعمالى كه انجام مىداديد :
« الَّذِينَ تَتَوَفَّاهُمُ الْمَلائِكَةُ طَيِّبِينَ يَقُولُونَ سَلامٌ عَلَيْكُمْ ادْخُلُوا الْجَنَّةَ بِما كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ » . ( نحل - 33 ) .
قابل توجه اين كه در مورد خشم الهى جمله به صورت فعليه آمده است ( * ( ما أَسْخَطَ اللَّه ) * ) و در مورد خشنودى او به صورت اسميه ( * ( رِضْوانَه ) * ) .
بعضى از مفسران گفتهاند اين تفاوت تعبير لطيفه اى در بردارد ، و آن اينكه خشم خدا گاه گاه است ، و رضا و رحمتش مستمر است و مدام .
اين نكته نيز روشن است كه خشم و غضب و سخط در مورد خداوند به معنى تاثر نفسانى نيست ، همانگونه كه رضاى او نيز به معنى انبساط روح نمىباشد ، بلكه همانگونه كه در حديث امام صادق ع آمده « غضب اللَّه عقابه و رضاه ثوابه » : « خشم خدا عقاب او است ، و رضاى او ثواب او » ( 1 ) .
هامش
( 1 ) توحيد صدوق طبق نقل الميزان جلد 18 صفحه 266 .