آرى گناه « عبد الرحمن » اين بود كه از يك سو به امير مؤمنان على ع عشق مىورزيد كارى كه براى بنى اميه بسيار ناخوشايند بود .
و از سوى ديگر با موروثى شدن خلافت ، و تبديل آن به سلطنت ، شديدا مخالف بود ، و بيعت گرفتن براى يزيد را نوعى حركت كسروى و هرقلى مىدانست .
لذا از طرف دشمنان قسم خورده اسلام ، يعنى آل اميه ، مورد حمله واقع شد ، و آيات قرآن مجيد را در مورد او تحريف كردند .
و چه پاسخ مناسبى عايشه به مروان داد كه خداوند پدر تو را لعنت كرد در حالى كه تو در پشت او بودى ( اشاره به آيه 60 سوره اسراء وَالشَّجَرَةَ الْمَلْعُونَةَ فِي الْقُرْآنِ ) ( 1 ) .
هامش
( 1 ) براى تفسير اين آيه به جلد 12 تفسير نمونه صفحه 171 مراجعه شود - ضمنا بايد توجه داشت كه « مروان بن حكم » فرزند « ابى العاص » و او هم فرزند « اميه » است .