همانگونه كه در آيات گذشته پاداش مؤمنان صالح العمل بيان شده ، در اينجا سرانجام كار كافران جسور و خيره سر را نيز بيان كرده ، مىفرمايد :
« آنها كسانى هستند كه فرمان عذاب الهى در باره آنان مسجل شده ، و همراه اقوام كافر از جن و انس كه قبل از آنها بودند گرفتار مجازات دردناك مىشوند و اهل دوزخند » ( * ( أُولئِكَ الَّذِينَ حَقَّ عَلَيْهِمُ الْقَوْلُ فِي أُمَمٍ قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِهِمْ مِنَ الْجِنِّ وَالإِنْسِ ) * ) ( 1 ) .
« چرا كه آنها همه از زيانكاران بودند » ( * ( إِنَّهُمْ كانُوا خاسِرِينَ ) * ) .
چه زيانى از اين بدتر كه تمام سرمايههاى وجود خود را از دست دادند و خشم و غضب خدا را براى خود خريدند .
در مقايسه اين دو گروه دوزخى و بهشتى ، در اين آيات به اين امور برخورد مىكنيم .
آنها مدارج رشد تكامل خود را طى مىكنند در حالى كه اينها همه سرمايههاى خويش را از دست مىدهند و زيانكارند .
آنها حقشناسند و شكرگزار ، حتى در برابر پدر و مادر ، اما اينها حق - نشناسند و جسور و بىادب حتى نسبت به والدينشان .
آنها « همراه مقربان خداوند » در بهشتند ، و اينها در « زمره اقوام بى - ايمان » در دوزخند ، و هر يك به گروه همجنس خود ملحق مىشوند .
آنها از لغزشهاى خود توبه مىكنند و در برابر حق تسليمند ، اما اينها طغيانگرند و سركش ، و خودخواه و متكبر .
قابل توجه اينكه : اين گروه لجوج در انحرافات خود بر وضع اقوام پيشين
هامش
( 1 ) جمله « * ( حَقَّ عَلَيْهِمُ الْقَوْلُ ) * » اشاره به سخنى است كه خداوند در مورد مجازات كافران و مجرمان فرموده ، و در تقدير چنين است : « حق عليهم القول بانهم اهل النار » . . . و « فى امم » در محل حال است .