مطلبى است كه در آخر « سوره يس » در مورد منكران معاد آمده است ، هنگامى كه استخوان پوسيده را در مقابل پيامبر ص آوردند و گفتند : چه كسى قدرت دارد آن را احيا كند ؟ فرمود : يُحْيِيهَا الَّذِي أَنْشَأَها أَوَّلَ مَرَّةٍ . . . « همان خدايى كه روز نخست آن را آفريد ، زنده مىكند ، همان خدايى كه از درخت سبز ، براى شما آتش بيرون مىفرستد » ( 1 ) .
آيه بعد به عنوان تاكيد بر اصول چهارگانه اى كه در آيه قبل آمد ، مىفرمايد : « اين گونه ما كتاب آسمانى ( قرآن ) را بر تو نازل كرديم » ( * ( وَكَذلِكَ أَنْزَلْنا إِلَيْكَ الْكِتابَ ) * ) .
آرى اين قرآن بر اساس وحدت معبود ، وحدت دعوت همه پيامبران راستين تسليم بى قيد و شرط در برابر فرمان حق ، و مجادله با بهترين شيوهها نازل شده .
بعضى از مفسران گفتهاند : منظور از جمله فوق تشبيه نزول قرآن بر پيامبر ص به نزول كتب پيشين بر ساير انبياء است ، يعنى همانگونه كه بر پيامبران گذشته كتاب آسمانى نازل كرديم بر تو نيز قرآن را نازل نموديم .
ولى تفسير اول دقيقتر به نظر مىرسد هر چند جمع ميان هر دو معنى نيز ممكن است .
سپس مىافزايد : « كسانى كه پيش از اين كتاب آسمانى به آنها دادهايم ( و به راستى به آن پايبند و معتقدند ) به اين كتاب ايمان مىآورند » ( * ( فَالَّذِينَ آتَيْناهُمُ الْكِتابَ يُؤْمِنُونَ بِه ) * ) .
چرا كه هم نشانههاى آن را در كتب خود يافتهاند ، و هم محتوايش را از نظر اصول كلى هماهنگ با محتواى كتب خود مىبينند .
البته مىدانيم همه اهل كتاب ( يهود و نصارى ) به پيامبر اسلام ص ايمان
هامش
( 1 ) تفسير نور الثقلين جلد 4 صفحه 163 .