خودشان را در صف جمعيت مؤمنان جا بزنند ، لذا « آمنا » مىگويند يعنى همچون سائر مردم ايمان آوردهايم .
تعبير به * ( أُوذِيَ فِي اللَّه ) * به معنى « اوذى فى سبيل اللَّه » است ، يعنى آنها در راه خدا و ايمان گاهى مورد آزار دشمن قرار مىگيرند .
جالب اينكه از مجازات الهى تعبير به « عذاب » مىكند ، و از آزارهاى مردم تعبير به « فتنه » ، اشاره به اينكه آزارهاى مردم در حقيقت عذاب نيست ، بلكه آزمايش است و وسيله تكامل براى انسان ، و به اين ترتيب به آنها تعليم مىدهد كه اين دو را با هم مقايسه نكنند ، و با اين بهانه كه مخالفان آنها را آزار و شكنجه مىكنند دست از ايمان خود بر ندارند كه اين جزئى از برنامه كلى امتحان در اين دنيا است .
در اينجا يك سؤال پيش مىآيد كه خداوند در مكه كدام پيروزى نصيب مسلمانان كرده بود كه منافقين خود را در آن سهيم بدانند ؟ .
در پاسخ مىگوئيم : جمله فوق به صورت « شرطيه » است ، و مىدانيم جمله شرطيه دليل بر وجود شرط نيست ، بلكه مفهومش اين است كه اگر در آينده پيروزيهايى نصيب شما شود اين منافقان سست ايمان خود را در آن شريك مىدانند .
اضافه بر اين در مكه نيز مسلمانان پيروزيهايى در برابر دشمنان كسب كردند ، هر چند پيروزى نظامى نبود ، بلكه پيروزى در تبليغات و نفوذ افكار عمومى و پيشرفت اسلام در ميان قشرهاى مردم بود .
از همه اينها گذشته تعبير به اذيت و آزار مؤمنان مناسب با محيط مكه است و گرنه در محيط مدينه كمتر چنين چيزى اتفاق مىافتاد .
ضمنا اين نكته نيز روشن شد كه منافق تنها به كسانى نمىگويند كه در باطن ابدا ايمان ندارند و اظهار ايمان مىكنند بلكه افراد سست ايمانى كه در تحت فشار اين و آن به زودى عقيده خود را عوض مىكنند جزء منافقان محسوب
الأمثل في تفسير كتاب الله المنزل ( تفسير نمونه ) ( فارسي ) — صفحة 221
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص٢٢١