[ سوره النمل ‹ 27 › : آيات 15 تا 16 ]
وَ لَقَدْ آتَيْنا داوُدَ وَسُلَيْمانَ عِلْماً وَقالا الْحَمْدُ لِلَّه الَّذِي فَضَّلَنا عَلى كَثِيرٍ مِنْ عِبادِه الْمُؤْمِنِينَ ‹ 05 › وَوَرِثَ سُلَيْمانُ داوُدَ وَقالَ يا أَيُّهَا النَّاسُ عُلِّمْنا مَنْطِقَ الطَّيْرِ وَأُوتِينا مِنْ كُلِّ شَيْءٍ إِنَّ هذا لَهُوَ الْفَضْلُ الْمُبِينُ ‹ 06 ›
ترجمه :
15 - ما به داود و سليمان علم قابل ملاحظه اى بخشيديم ، و آنها گفتند حمد از آن خداوندى است كه ما را بر بسيارى از بندگان مؤمنش برترى بخشيد .
16 - و سليمان وارث داود شد ، و گفت اى مردم ! به ما سخن گفتن پرندگان تعليم داده شده است و از هر چيز به ما عطا گرديده اين فضيلت آشكارى است .
تفسير : حكومت داود و سليمان
به دنبال نقل گوشه اى از داستان موسى ع به بحث پيرامون دو تن ديگر از پيامبران بزرگ الهى ، « داود » و « سليمان » مىپردازد ، البته در مورد او اشاره اى بيش نيست ، اما در مورد سليمان ، بحث مشروحترى آمده است .
ذكر گوشه اى از داستان اين دو پيامبر ، بعد از داستان موسى ع به خاطر آن است كه اينها نيز از پيامبران بنى اسرائيل بودند ، و تفاوتى كه تاريخ آنها با تواريخ پيامبران ديگر دارد اين است كه اينها بر اثر آمادگى محيط فكرى و اجتماعى بنى اسرائيل توفيق يافتند دست به تاسيس حكومت عظيمى بزنند ، و آئين الهى