ان من الشعر لحكمة ، و ان من البيان لسحرا :
« بعضى از اشعار ، حكمت است ، و پاره اى از سخنان ، سحر » ( 1 ) ! گاهى اشعار غوغا به پا مىكند .
گاه كلمات موزون شاعرانه ، برندگى شمشير ، و نفوذ تير را در قلب دشمن دارد ، چنان كه در حديثى از پيامبر اسلام ص مىخوانيم در مورد چنين اشعارى فرمود :
و الذى نفس محمد بيده فكانما تنضهونهم بالنيل ! :
« به آن كسى كه جان محمد ص در دست قدرت او است ، با اين اشعار گويى تيرهايى به سوى آنها پرتاب مىكنيد » ! ( 2 ) .
اين سخن را آنجا فرمود : كه دشمن با اشعار هجوآميزش براى تضعيف روحيه مسلمانان تلاش مىكرد ، پيامبر ص دستور داد كه در مذمت آنان و تقويت روحيه مؤمنين ، شعر بسرايند .
و در مورد يكى از شعراى مدافع اسلام فرمود :
اهجهم فان جبرئيل معك ! :
« آنها را هجو كن كه جبرئيل با تو است » ( 3 ) .
مخصوصا هنگامى كه « كعب بن مالك » شاعر با ايمانى كه در تقويت اسلام شعر مىسرود از پيامبر ص پرسيد يا رسول اللَّه درباره شعر ، اين آيات مذمت آميز نازل شده ، چه كنم ؟ فرمود :
ان المؤمن يجاهد بنفسه و سيفه و لسانه :
« مؤمن با جان و شمشير و زبانش در راه خدا جهاد مىكند » ( 4 ) .
از ائمه اهل بيت ع نيز توصيف فراوانى درباره اشعار و شعراى با هدف ، و دعا در حق آنان ، و جايزه فراوان به آنها ، رسيده است كه اگر بخواهيم به نقل
هامش
( 1 ) اين حديث را گروه زيادى از دانشمندان اسلام اعم از شيعه و اهل تسنن در كتابهاى خود آوردهاند ( به كتاب الغدير ج 2 ص 9 مراجعه فرمائيد ) .
( 2 ) مسند احمد جلد 3 ص 460 .
( 3 ) مسند احمد جلد 4 صفحه 299 .
( 4 ) تفسير قرطبى جلد 7 ص 4869 .