ما امامى برمىگزينيم اگر بر طريق هدايت بود اطاعتش مىكنيم ، و اگر از طريق گمراهى رفت او را صاف مىكنيم ! ( و يا كنار مىگذاريم ) .
ما به آنها گفتيم در اين صورت شما امام خود هستيد ، شما سرگردان شديد و ما سرگردان نيستيم .
ولى ما همان را برگزيديم كه پروردگار ما براى ما روز غدير خم برگزيده و از آن كمترين انحراف و عدولى نخواهيم داشت .
ما بر نور واضح الهى هستيم ، پروردگارا بر نورانيت ما بيفزا و ما را ثابت قدم بدار » ( 1 ) .
3 - ذكر خدا
در آيات فوق خوانديم كه يكى از ويژگيهاى شاعران با هدف اين است كه خدا را بسيار ياد مىكنند .
در حديثى از امام صادق ع مىخوانيم كه فرمود : مراد از
« ذكر كثير »
تسبيح فاطمه زهرا ( سلام اللَّه عليها ) است ( كه مشتمل بر تكبير و حمد و تسبيح است ) .
و در حديث ديگرى از همان امام ع مىخوانيم كه فرمود : « يكى از سختترين و مهمترين امورى كه خدا بر خلق ، فرض كرده است ، ذكر كثير خدا است ، سپس فرمود : منظورم اين نيست كه
« سبحان اللَّه و الحمد للَّه و لا إله الا اللَّه و اللَّه اكبر »
بگويند ، اگر چه اين هم جزئى از آن است ، و لكن :
ذكر اللَّه عند ما احل و حرم ، فان كان طاعة عمل بها ، و ان كان معصية تركها :
« منظور ياد كردن خدا است به هنگامى كه انسان با حلال و حرام مواجه مىشود ، اگر اطاعت خدا باشد آن را انجام دهد و اگر معصيت باشد ترك گويد » ( 2 ) .
هامش
( 1 ) الكنى و الالقاب ج 2 ص 455 .
( 2 ) اصول كافى .