و از آنجا كه بيشتر آيات اين سوره دلدارى به پيامبر ص و مؤمنان اندك آن روز در برابر انبوه دشمنان است ، و نيز از آنجا كه بسيارى از آيات اين سوره در مقام دفاع از پيامبر ص در برابر تهمتهاى ناروا نازل شده ، سوره را با يك جمله پر معنى تهديد آميز به اين دشمنان لجوج پايان داده ، مىگويد :
« به زودى آنها كه ستم كردند مىدانند كه بازگشتشان به كجا است و سرنوشتشان چگونه است » ؟ ! ( * ( وَسَيَعْلَمُ الَّذِينَ ظَلَمُوا أَيَّ مُنْقَلَبٍ يَنْقَلِبُونَ ) * ) .
گرچه بعضى از مفسران ، خواستهاند اين بازگشت و سرنوشت را منحصرا همان آتش دوزخ ، معرفى كنند ، ولى هيچگونه دليلى براى محدود ساختن آن نداريم ، بلكه ممكن است شكستهاى پى در پى كه در جنگهاى بدر و مانند آن دامن آنها را گرفت و ضعف و ذلتى كه سرانجام در اين دنيا نصيبشان شد علاوه بر شكست آخرت در مفهوم اين تهديد جمع باشد .
نكتهها :
1 - چرا پيامبر ( ص ) را متهم به شعر مىكردند ؟
چنان كه گفتيم از آيات مختلف قرآن استفاده مىشود كه يكى از تهمتهاى رايج كه به پيامبر اسلام ص مىبستند ، شعر و شاعرى بود و آيات فوق نيز پاسخى بود به چنين اتهامى .
آنها به خوبى مىدانستند كه قرآن كمترين شباهت به شعر ندارد ، نه از نظر ظاهر يعنى نظم و وزن و قافيه شعرى ، و نه از نظر محتوا ، تشبيهات و تخيلات و تغزلات شاعرانه .
ولى آنها چون جاذبه فوق العاده قرآن را در افكار مردم مىديدند ، و آهنگ دلنشين آن را در درون جان خويش احساس مىكردند ، براى پرده افكندن بر اين