[ سوره الكهف ‹ 18 › : آيات 54 تا 56 ]
وَ لَقَدْ صَرَّفْنا فِي هذَا الْقُرْآنِ لِلنَّاسِ مِنْ كُلِّ مَثَلٍ وَكانَ الإِنْسانُ أَكْثَرَ شَيْءٍ جَدَلًا ‹ 54 › وَما مَنَعَ النَّاسَ أَنْ يُؤْمِنُوا إِذْ جاءَهُمُ الْهُدى وَيَسْتَغْفِرُوا رَبَّهُمْ إِلَّا أَنْ تَأْتِيَهُمْ سُنَّةُ الأَوَّلِينَ أَوْ يَأْتِيَهُمُ الْعَذابُ قُبُلًا ‹ 55 › وَما نُرْسِلُ الْمُرْسَلِينَ إِلَّا مُبَشِّرِينَ وَمُنْذِرِينَ وَيُجادِلُ الَّذِينَ كَفَرُوا بِالْباطِلِ لِيُدْحِضُوا بِه الْحَقَّ وَاتَّخَذُوا آياتِي وَما أُنْذِرُوا هُزُواً ‹ 56 ›
ترجمه :
54 - ما در اين قرآن هر گونه مثلى را براى مردم بيان كردهايم ، ولى انسان بيش از هر چيز به جدل مىپردازد .
55 - تنها مانع انسانها از اينكه هنگامى كه هدايت به سراغشان آمد ايمان بياورند و از پروردگارشان تقاضاى آمرزش كنند اين بود كه سرنوشت پيشينيان دامانشان را بگيرد ، و يا عذاب الهى را در برابر خود مشاهده كنند ! 56 - ما پيامبران را جز براى بشارت و انذار نمىفرستيم ، اما كافران همواره مجادله به باطل مىكنند تا ( به گمان خود ) حق را از ميان بردارند ، و آيات ما و مجازاتهايى را كه به آنها وعده داده شده است به باد مسخره گيرند .