در آيات ديگرى از قرآن نيز اشاره به اين موضوع شده است ، مانند :
لَيْسُوا سَواءً مِنْ أَهْلِ الْكِتابِ أُمَّةٌ قائِمَةٌ يَتْلُونَ آياتِ اللَّه آناءَ اللَّيْلِ وَهُمْ يَسْجُدُونَ « همه آنها يكسان نيستند ، از اهل كتاب جمعيتى هستند كه قيام ( به حق و ايمان ) ميكنند ، و پيوسته در اوقات شب آيات خدا را ميخوانند و سجده مىكنند » ( آيه 113 آل عمران ) .
3 - « يخرون » يعنى بى اختيار به زمين مىافتند ، به كار بردن اين تعبير بجاى « يسجدون » ( سجده ميكنند ) اشاره به نكته لطيفى دارد ، و آن اينكه آگاهان بيداردل به هنگام شنيدن آيات قرآن آن چنان مجذوب و شيفته سخنان الهى مىشوند كه بى اختيار به سجده مىافتند و دل و جان را در راه آن از دست مىدهند ( 1 ) .
4 - « اذقان » جمع « ذقن » به معنى چانه است ، و مىدانيم بهنگام سجده كردن كسى چانه بر زمين نميگذارد ، اما تعبير آيه اشاره به اين است كه آنها با تمام صورت در پيشگاه خدا بر زمين مىافتند ، حتى چانه آنها كه آخرين عضوى است كه بهنگام سجده ممكن است به زمين برسد در پيشگاه با عظمتش بر زمين قرار مىگيرد .
بعضى از مفسران اين احتمال را نيز دادهاند كه در سجده معمولى انسان نخست پيشانى بر خاك مىنهد ولى كسى كه همچون مدهوشان بر خاك مىافتد اول چانه او بر زمين قرار مىگيرد ، به كار بردن اين تعبير در آيه تاكيدى است بر معنى
هامش
( 1 ) « راغب » در كتاب « مفردات » ميگويد : « يخرون » در اصل از ماده « خرير » است كه به معنى صداى آب و مانند آن است كه از بلندى به زير مىافتد ، به كار بردن اين تعبير در مورد سجده كنندگان نشانه آن است كه آنان در برابر پروردگار به زمين مىافتند در حالى كه صدايشان به تسبيح بلند است .