و سرنوشت دردناك آنها ، به ذكر حال مؤمنان و سرانجام آنها پرداخته ، مىگويد :
« و آنها كه ايمان آوردند و عمل صالح انجام دادند در باغهاى بهشت وارد مىشوند ، همان باغهايى كه نهرهاى آب جارى از زير درختانش در حركت است » ( * ( وَأُدْخِلَ الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحاتِ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الأَنْهارُ ) * ) .
« جاودانه به اذن پروردگارشان در آن باغهاى بهشت مىمانند » ( * ( خالِدِينَ فِيها بِإِذْنِ رَبِّهِمْ ) * ) .
« و تحيت آنان در آنجا سلام است » ( * ( تَحِيَّتُهُمْ فِيها سَلامٌ ) * ) .
« تحيت » در اصل از ماده « حيات » گرفته شده سپس به عنوان دعاء براى سلامتى و حيات افراد استعمال شده است ، و به هر نوع خوشامدگويى و سلام و دعائى كه در آغاز ملاقات گفته مىشود ، اطلاق مىگردد .
بعضى از مفسران گفتهاند : « تحيت » در آيه فوق خوش آمد و درودى است كه خداوند به افراد با ايمان مىفرستد و آنان را با نعمت سلامت خويش قرين مىدارد سلامت از هر گونه ناراحتى و گزند و سلامت از هر گونه جنگ و نزاع ( بنا بر اين « تحيتهم » اضافه به مفعول شده و فاعلش خدا است ) .
و بعضى گفتهاند : منظور در اينجا تحيتى است كه مؤمنان به يكديگر مىگويند و يا فرشتگان به آنها مىگويند و به هر حال كلمه « سلام » كه به طور مطلق گفته شده مفهومش آن چنان وسيع است كه هر گونه سلامتى را از هر نوع ناراحتى و گزند روحى و جسمى شامل مىگردد . »
هامش
( 1 ) درباره سلام و تحيت مشروحا در جلد چهارم ذيل آيه 86 صفحه 41 به بعد بحث كردهايم ،