است : « خداوند روزى را براى هر كس بخواهد وسيع ، و براى هر كس بخواهد تنگ قرار مىدهد » ( * ( اللَّه يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَشاءُ وَيَقْدِرُ ) * ) .
اشاره به اينكه آنها كه به خاطر جلب در آمد بيشتر در روى زمين فساد مىكنند ، پيوندهاى خدايى را مىبرند ، و عهد الهى را مىشكنند تا در آمد و بهره بيشترى از زندگى مادى پيدا كنند ، توجه به اين حقيقت ندارند كه روزى و كم و زياد آن بدست خدا است .
اين جمله علاوه بر اين مىتواند پاسخ به سؤالى كه صريحا در آيه ذكر نشده است ، باشد و آن اينكه بعد از بيان دو گروه حاميان حق و باطل ، در آيات قبل ، اين سؤال پيش مىآيد : چگونه خداوند همه اينها را از مواهب و روزيهاى خود برخوردار مىسازد ؟ ! .
آيه در پاسخ اين سؤال مىگويد : روزى و كم و زياد آن دست خدا است ، و به هر صورت متاعى است زودگذر ، آنچه بايد روى آن حساب كرد ، همان سراى ديگر و سعادت ابدى است .
ولى به هر حال نكته مهم اين است كه « مشيت الهى » در زمينه روزيها اين نيست كه خدا بى حساب و بدون استفاده از اسباب ، به كسى روزى فراوان دهد و يا روزى او را كم كند ، بلكه مشيت او بر اين قرار گرفته است كه آن را در لابلاى اسباب اين جهان جستجو كند كه « ابى اللَّه ان يجرى الامور الا باسبابها » ! سپس اضافه مىكند كه « پيمانشكنان و مفسدان فى الارض ، تنها به زندگى دنيا خشنود و خوشحالند در حالى كه زندگى دنيا در برابر آخرت ، متاع ناچيزى بيش نيست » ( * ( وَفَرِحُوا بِالْحَياةِ الدُّنْيا وَمَا الْحَياةُ الدُّنْيا فِي الآخِرَةِ إِلَّا مَتاعٌ ) * ) .
ذكر « متاع » به صورت « نكره » براى بيان ناچيز بودن آنست ، همانگونه كه در فارسى مىگوئيم فلان موضوع « متاعى » بيش نيست ، يعنى متاعى بىارزش ! .
الأمثل في تفسير كتاب الله المنزل ( تفسير نمونه ) ( فارسي ) — صفحة 200
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص٢٠٠