[ سوره الرعد ‹ 13 › : آيات 25 تا 26 ]
وَ الَّذِينَ يَنْقُضُونَ عَهْدَ اللَّه مِنْ بَعْدِ مِيثاقِه وَيَقْطَعُونَ ما أَمَرَ اللَّه بِه أَنْ يُوصَلَ وَيُفْسِدُونَ فِي الأَرْضِ أُولئِكَ لَهُمُ اللَّعْنَةُ وَلَهُمْ سُوءُ الدَّارِ ‹ 25 › اللَّه يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَشاءُ وَيَقْدِرُ وَفَرِحُوا بِالْحَياةِ الدُّنْيا وَمَا الْحَياةُ الدُّنْيا فِي الآخِرَةِ إِلَّا مَتاعٌ ‹ 26 ›
ترجمه :
25 - و آنها كه عهد الهى را پس از محكم كردن مىشكنند ، و پيوندهايى را كه خدا دستور برقرارى آن را داده قطع مىكنند : و در روى زمين فساد مىنمايند ، لعنت براى آنهاست و بدى ( و مجازات ) سراى آخرت ! 26 - خدا روزى را براى هر كس بخواهد ( و شايسته بداند ) وسيع و براى هر كس بخواهد ( و مستحق ببيند ) تنگ قرار مىدهد ولى آنها به زندگى دنيا شاد ( و خوشحال ) شدند در حالى كه زندگى دنيا در برابر آخرت متاع ناچيزى است .
تفسير : دنيا پرستان تبهكار !
از آنجا كه نيك و بد همواره با مقايسه يكديگر به خوبى روشن مىگردد پس از ذكر صفات « اولوا الالباب » و حقطلبان كه در آيات گذشته مشروحا آمد ، در قسمتى از آيات مورد بحث ، بخشى از صفات اصلى مفسدان و آنها كه عقل و انديشه واقعى خود را از دست دادهاند بيان مىدارد ، و مىگويد :
« و آنها كه عهد الهى را بعد از محكم كردن مىشكنند ، و پيوندهايى را كه خدا فرمان به برقرارى آن داده ، قطع مىكنند ، و در روى زمين افساد مىنمايند ، لعنت و مجازات سراى ديگر از آنهاست » ( * ( وَالَّذِينَ يَنْقُضُونَ عَهْدَ اللَّه مِنْ بَعْدِ