* ( مِيثاقِه وَيَقْطَعُونَ ما أَمَرَ اللَّه بِه أَنْ يُوصَلَ وَيُفْسِدُونَ فِي الأَرْضِ أُولئِكَ لَهُمُ اللَّعْنَةُ وَلَهُمْ سُوءُ الدَّارِ ) * ) .
و در حقيقت تمام مفاسد عقيدتى و علمى آنها در سه جمله فوق ، خلاصه شده است :
1 - شكستن پيمانهاى الهى كه شامل پيمانهاى فطرى ، و پيمانهاى عقلى ، و پيمانهاى تشريعى مىشوند .
2 - قطع رابطهها : رابطه با خدا ، رابطه با رهبران الهى ، رابطه با خلق ، و رابطه با خويشتن 3 - آخرين قسمت كه ثمره دو قسمت قبل است ، فساد در روى زمين است .
كسى كه پيمانهاى خدا را بشكند ، و پيوندها را از هر سو ببرد ، آيا كارى جز فساد انجام خواهد داد ؟ ! اين تلاشها و كوششها از ناحيه اين گروه به خاطر رسيدن به مقاصد مادى ، و يا حتى خيالى ، صورت مىگيرد ، و به جاى اينكه آنها را به هدف ارزنده اى نزديك كند ، دور مىسازد ، چرا كه لعنت به معنى دورى از رحمت خدا است ( 1 ) .
جالب اينكه در اين آيه و آيه گذشته ، دار ( خانه و سرا ) به صورت مطلق آمده است ، اشاره به اينكه سراى واقعى در حقيقت ، سراى آخرت است چرا كه هر سراى ديگر « البته خلل مىگيرد » ! در آيه بعد اشاره به اين مىكند كه روزى و زيادى و كمى آن ، بدست خدا
هامش
( 1 ) راغب در كتاب مفردات مىگويد : « لعن » به معنى طرد كردن و دور ساختن توأم با خشم است ، اين كلمه هنگامى كه به خدا در آخرت اضافه شود اشاره به عقوبت و كيفر است ، و در دنيا به معنى بريدن از قبول رحمت ، و اگر از ناحيه مردم باشد به معنى نفرين است .