بىارزش است .
و به گفته بعضى از مفسران گاهى انسان در برابر حوادث ناگوار صبر مىكند تا مردم بگويند چقدر با استقامت است ؟ و گاهى از ترس اينكه نگويند چه آدم كمظرفيتى است ؟ و گاهى به خاطر اينكه دشمنان شماتتش نكنند ، و گاهى به خاطر اينكه مىداند بيتابى و جزع بيهوده است ، و گاهى به خاطر اينكه چهره مظلوميت به خود بگيرد ، و به يارى او برخيزند ، هيچيك از اين امور دليل بر كمال نفس انسانى نيست .
اما هنگامى كه به خاطر اطاعت فرمان خدا و اينكه هر حادثه اى در زندگى رخ مىدهد دليل و حكمتى دارد صبر و استقامت به خرج مىدهد آن چنان كه عظمت حادثه را در هم مىشكند ، و از گشودن زبان به كفران و آنچه دليل به جزع است خوددارى مىكند ، اين همان صبرى است كه در آيه فوق به آن اشاره شده و « ابتغاء وجه اللَّه » محسوب مىشود . « ششمين » برنامه آنها اين است كه « آنها نماز را بر پا مىدارند » ( * ( وَأَقامُوا الصَّلاةَ ) * ) .
گر چه اقامه نماز يكى از مصاديق وفاء بعهد اللَّه ، و حتى مصداق زنده اى براى حفظ پيوندهاى الهى و از يك نظر از مصاديق صبر و استقامت است ، ولى از آنجا كه اين مفاهيم كلى پاره اى از مصداقهاى بسيار مهم دارد كه در سرنوشت انسان فوق العاده مؤثر است ، در اين جمله و جملههاى بعد روى آنها انگشت گذارده شده .
چه چيز مهمتر از اين است كه انسان هر صبح و شام رابطه و پيوند خود را با خدا تجديد كند ، با او به راز و نياز بر خيزد و به ياد عظمت او و مسئوليتهاى خويش بيفتد ، و در پرتو اين كار ، گرد و غبار و زنگار گناه را از دل و جان بشويد ، و با پيوستن قطره وجود خود به اقيانوس بيكران هستى حق ، مايه بگيرد ، آرى نماز همه اين بركات و آثار را دارد .
الأمثل في تفسير كتاب الله المنزل ( تفسير نمونه ) ( فارسي ) — صفحة 189
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص١٨٩