تفسير : گوشه اى از آيات عظمت خدا
در آيات گذشته اشاره كوتاهى به مساله مبدأ و معاد شده بود ، ولى از اين آيات به بعد اين دو مساله اصولى كه مهمترين پايه دعوت انبياء بوده است به طور مشروح مورد بحث قرار مىگيرد و به تعبير ديگر آيات آينده نسبت به گذشته از قبيل تفصيل و اجمال است .
نخستين آيه مورد بحث اشاره به قسمتهايى از آيات عظمت خدا در جهان آفرينش كرده مىگويد : او كسى است كه خورشيد را ضياء و روشنى و قمر را نور قرار داد « ( * ( هُوَ الَّذِي جَعَلَ الشَّمْسَ ضِياءً وَالْقَمَرَ نُوراً ) * . )
خورشيد با نور عالمگيرش نه تنها بستر موجودات را گرم و روشن مىسازد بلكه در تربيت گياهان و پرورش حيوانات سهم عمده و اساسى دارد ، و اصولا هر حركت و جنبشى در كره زمين وجود دارد حتى حركت بادها و امواج درياها و جريان رودها و آبشارها - اگر درست دقت كنيم از بركت نور آفتاب است ، و اگر روزى اين اشعه حياتبخش از كره خاكى ما قطع شود در فاصله كوتاهى تاريكى و سكوت و مرگ همه جا را فرا خواهد گرفت .
ماه با نور زيبايش چراغ شبهاى تار ما است ، نه تنها شبروان را در بيابانها رهبرى مىكند بلكه روشنايى ملائمش براى همه ساكنان زمين مايه آرامش و نشاط است .
سپس به يكى ديگر از آثار مفيد وجود ماه اشاره كرده مىگويد :
« خداوند براى آن منزلگاههايى مقدر كرد تا شماره سالها و حساب زندگى و كار خويش را بدانيد » ( * ( وَقَدَّرَه مَنازِلَ لِتَعْلَمُوا عَدَدَ السِّنِينَ وَالْحِسابَ ) * ) .
يعنى اگر مىبينيد ماه از نخستين شب كه هلال باريكى بيش نيست رو به افزايش