و مىتوانند چهره حقيقت و جمال يار را ببينند .
در اينجا به چند نكته بايد توجه كرد :
[ فرق ميان « ضياء » و « نور » ]
1 - در اينكه ميان « ضياء » و « نور » چه تفاوتى است مفسران گفتگوى فراوان دارند بعضى هر دو را مترادف و به يك معنى دانستهاند ، و بعضى گفتهاند « ضياء » كه در مورد ، نور خورشيد در آيه فوق به كار رفته همان نور قوى است ، اما كلمه « نور » كه در باره ماه به كار رفته نور ضعيفتر است .
سومين نظر در اين باره اين است كه « ضياء » به معنى نور ذاتى است ولى « نور » مفهوم اعمى دارد ، كه ذاتى و عرضى را هر دو شامل مىشود ، بنا بر اين تفاوت تعبير در آيه فوق اشاره به اين نكته است كه خداوند خورشيد را منبع جوشش نور قرار داد در حالى كه نور ماه جنبه اكتسابى دارد و از خورشيد سرچشمه مىگيرد .
اين تفاوت با توجه به پاره اى از آيات قرآن صحيحتر به نظر مىرسد زيرا در آيه 16 سوره نوح مىخوانيم : « وَجَعَلَ الْقَمَرَ فِيهِنَّ نُوراً وَجَعَلَ الشَّمْسَ سِراجاً » و در آيه 61 سوره فرقان مىخوانيم : « وَجَعَلَ فِيها سِراجاً وَقَمَراً مُنِيراً » با توجه به اينكه « سراج » ( چراغ ) نور از خودش پخش مىكند و منبع و سرچشمه نور است و خورشيد در دو آيه فوق تشبيه به سراج شده است روشن مىشود كه در آيات مورد بحث نيز اين تفاوت بسيار متناسب است .
2 - در اينكه آيا « ضياء » جمع است يا مفرد در ميان اهل ادب و نويسندگان لغت اختلاف است . بعضى مانند نويسنده كتاب « قاموس » آن را مفرد دانستهاند ، ولى بعضى ديگر مانند « زجاج » « ضياء » را جمع « ضوء » مىدانند ، نويسنده تفسير « المنار » و تفسير « قرطبى » نيز اين معنى را پذيرفتهاند و مخصوصا « المنار » بر اساس آن استفاده خاصى از آيه كرده است و مىگويد : ذكر ضياء به صورت جمع در قرآن در مورد نور آفتاب اشاره به چيزى است كه علم امروز پس از قرنها آن را اثبات كرده است و آن اينكه نور آفتاب مركب از هفت نور