كه در بالا گفتيم قرآن صريحا اجازه مىدهد كه در باره افراد عادى چنين دعائى شود ، تا چه رسد براى اهل بيت جانشينان پيامبر ص و ولى ، چه مىتوان كرد كه تعصبها گاهى جلو فهم آيات قرآن را نيز مىگيرد .
و از آنجا كه بعضى از گنهكاران مانند متخلفان جنگ تبوك به پيامبر ص اصرار داشتند كه توبه آنها را بپذيرد در دومين آيه مورد بحث به اين موضوع اشاره مىكند كه پذيرش توبه كار پيامبر نيست .
« آيا آنها نمىدانند كه تنها خداوند توبه را از بندگانش مىپذيرد ( * ( أَ لَمْ يَعْلَمُوا أَنَّ اللَّه هُوَ يَقْبَلُ التَّوْبَةَ عَنْ عِبادِه ) * ) نه تنها پذيرنده توبه او است ، بلكه » زكات و يا صدقات ديگرى را كه به عنوان كفاره گناه و تقرب به پروردگار مىدهند ، نيز خدا مىگيرد « ( و ياخذ الصدقات ) .
شك نيست كه گيرنده زكات و صدقات يا پيامبر ص و امام ع و پيشواى مسلمين است و يا افراد مستحق ، و در هر صورت خداوند به ظاهر آنها را نمىگيرد ، ولى از آنجا كه دست پيامبر و پيشوايان راستين دست خدا است ( چرا كه آنها نماينده خدا هستند ) گويى خداوند اين صدقات را مىگيرد ، همچنين بندگان نيازمندى كه به اجازه و فرمان الهى اين گونه كمكها را مىپذيرند آنها نيز در حقيقت نمايندگان پروردگارند ، و به اين ترتيب دست آنها نيز دست خدا است .
اين تعبير يكى از لطيفترين تعبيراتى است كه عظمت و شكوه اين حكم اسلامى يعنى زكات را مجسم مىسازد ، و علاوه بر تشويق همه مسلمانان به اين فريضه بزرگ الهى به آنها هشدار مىدهد كه در پرداخت زكات و صدقات نهايت ادب و احترام را به خرج دهند چرا كه گيرنده خدا است ، نكند همچون افراد كوتاه فكر چنين تصور كنند كه مانعى ندارد شخص نيازمند مورد تحقير قرار
الأمثل في تفسير كتاب الله المنزل ( تفسير نمونه ) ( فارسي ) — صفحة 121
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص١٢١