مهدى نقل كردهاند ، ما در شماره 7 ، به طور تفصيل بحث كردهايم و ديگر تكرار نمىكنيم .
37 . علماى پژوهشگر چه كسانى هستند ؟
شيخ « ابن محمود » در صفحهء 26 رسالهء خود ضمن ستايش از علماى شهرهاى بزرگ مىگويد :
« به حق بايد گفت كه علماى شهرهاى بزرگ هرگاه وارد يكى از مباحث علمىِ جدالبرانگيز شدهاند با تحقيق ، تدقيق ، تفحّص و كنكاش ، چنان حق مطلب را ادا مىنمايند كه صحت قضيه با روشنايى دليل و برهان به وضوح قابل رؤيت مىگردد .
اين ديگر برعهده محقق نيست آن كس را كه نمىخواهد آگاه شود ، آگاه سازند ! . اين علما تقرير نمودهاند : اساس دعوى مهدى بر احاديث ضعيف و غير صحيح و . . .
استوار است . »
وى در صفحهء 28 مىافزايد : « بعضى از علماى ما وقتى رسايل و مباحث منتشره از سوى علماى متأخّر شهرهاى بزرگ را مشاهده مىنمايند كه به بررسى مشكلات مهم و اساسى و مورد اختلاف همچون مسئله مهدى پرداختهاند ، به اينگونه رسايل چندان توجهى نمىكنند ؛ مخصوصاً وقتى بفهمند كه نتيجه بحثها با نظر و اعتقاد آنان مخالف است ! . »
در پاسخ اين سخن بايد بگويم :
اگر كسى بدون داشتن سابقهء ذهنى ، چنين سخنى بشنود چه بسا گمان كند كه اين علماى شهرهاى بزرگ ! كه با تحقيق ، تدقيق ، تفحّص و كنكاش ، چنان حق مطلب را ادا مىنمايند كه صحت قضيه با روشنايى دليل و برهان به وضوح قابل رؤيت مىگردد و از فرزانگان كارشناسى در علوم روايت و درايت اند ! غافل از اينكه مراد ابن محمود از اين محققان ، مدققان و . . . افرادى غير از احمد امين و محمدفريد وجدى نيست !
آرى ! رساله خود شيخ « ابن محمود » دربارهء مهدى از جمله همان مباحث علماى