تفسير :
* ( لَنْ يَضُرُّوكُمْ إِلَّا أَذىً وَإِنْ يُقاتِلُوكُمْ يُوَلُّوكُمُ الأَدْبارَ ثُمَّ لا يُنْصَرُونَ ) * .
اين آيه به مسلمانانى كه از طرف قوم كافر خود تحت فشار قرار گرفته بودند و آنها را به خاطر پذيرفتن اسلام نكوهش و احيانا تهديد مىكردند بشارت مىدهد كه مخالفان هرگز نمىتوانند زيانى به آنان برسانند ، و زيان آنها بسيار جزئى و كم اثر خواهد بود ، و از بدگويى زبانى و مانند آن تجاوز نمىكند .
اين دو آيه در حقيقت متضمن چند پيشگويى و بشارت مهم به مسلمانان است كه همه آنها در زمان پيامبر اكرم عملى گرديد :
1 - اهل كتاب هيچگاه نمىتوانند ضرر مهمى به مسلمانان برسانند ، و زيانهاى آنها جزئى و زودگذر و دير پاى است ( * ( لَنْ يَضُرُّوكُمْ إِلَّا أَذىً ) * )
2 - هر گاه در جنگ با آنها روبرو شوند سرانجام شكست خواهند خورد و پيروزى نهايى از آن مسلمانان است و كسى به حمايت از آنان بر نخواهد خاست ( * ( وَإِنْ يُقاتِلُوكُمْ يُوَلُّوكُمُ الأَدْبارَ ثُمَّ لا يُنْصَرُونَ ) * )
3 - آنها هيچگاه روى پاى خود نمىايستند ، و همواره ذليل و بيچاره خواهند بود ، مگر اينكه در برنامه خود تجديد نظر كنند و راه خدا پيش گيرند يا به ديگران متوسل شوند و موقتا از نيروى آنها استفاده كنند . ( * ( ضُرِبَتْ عَلَيْهِمُ الذِّلَّةُ أَيْنَ ما ثُقِفُوا . . . ) * )
طولى نكشيد كه اين سه وعده و بشارت آسمانى در زمان خود پيامبر اسلام ص تحقق يافت ، و مخصوصا يهود حجاز ( بنى قريظه و بنى نضير و بنى قينقاع و يهود خيبر و بنى المصطلق ) پس از تحريكات فراوان بر ضد اسلام ، در ميدانهاى مختلف جنگ با آنها روبرو شدند ، و سرانجام همگى شكستخورده و متوارى گشتند .